Her seferinde olduğu gibi yakıcı güneşin ardından bulutlar gözüktü bugün. Bıraktılar damlalarını yeryüzüne doğru. Hava kapalı, çoğu insan için iç karatıcı. Kim ne derse desin ama seviyorum bu havaları. Öyle bir tat bırakmış ki damağımda bu atmosfer, ne zaman karşılaşsam kendimi hiç olmadığım kadar huzurlu hissediyorum. Hele cama çarpan yağmur damlacıklarının sesi ile bütünleşen şu ezgi de olunca...
Uzun süredir yazmıyorum. Aslında uzun süredir hiçbir şey yapmıyorum. İki dakika önce yaptığım şeyi hatırlayamaz oluyorum bazen. Daha biraz önce yaşadığım şeyler rüyaymış gibi geliyor. Boşlukta asılı kalmış gibiyim ve bu his mükemmel bir huzur veriyor bana. Uzun süredir olmadığım kadar dingin hissediyorum.
Senelerdir aynı şehirdeyim. Dönüp dolaşıp aynı yere dönüyorum. Hiçbir şey yapmıyor olduğum halde sanki dünyanın yükü omuzlarımdan bastırıyormuş gibi bir telaş içinde yaşıyorum. Yapmam gereken şeyler bitmiyor. Daha doğrusu yapmam gereken ve yapmadığım şeyler.
Bu yaşta ne beklenir ki bir insandan? Gördüklerim, göreceklerimin yanında o kadar küçük kalıyor ki. Ve bu da endişelendiriyor beni. Daha fazla kötülüğe ve haksızlığa ya da her neyse bunlar, onları daha çok görecek olmak hiç de memnun etmiyor beni. Daha fazla savaş hem de daha fazla kanlı olanlarından. Daha fazla ayrılık, daha fazla ihanet... Bu liste öyle uzuyor ki ucunu görmek mümkün değil. Sanki sütten çıkmış ak kaşık gibi konuşmam da saçmalık ya bu durumda, o başka mesele.
Ama şu yağmur... Sanki bütün kötü şeyleri arındırıyor bu dünyadan. Silip atıyor bütün lekeleri. Hepimizin içinde sakladığı lekeleri. Doğuştan kirliyiz zaten, sadece farkında değiliz. Ne kadar arınmaya çalışsak da çiğ süt emmişiz ya düzelmeyiz biz.
Ne kadar şikayet etsek de olanlardan, her zaman bir umut var içimizde. Bir gün lekelerimizden arınacağız ve işte o zaman mutluluk nedir göreceğiz. Saf bir mutluluk. İçinde sadece iyilik barındıran bir duygu. İşte o zaman insan olacağız. Ya da tam tersi, nihayet insan olmaktan kurtulacağız...
