Sadece Yaşa.

Havanın garip bir tadı vardı bugün. Geçmişe gönderdi beni bu tat. Hiç olmadık anıları getirdi aklıma. Her gün geçtiğim sokaklar bir başka geldi bugün. Her adımda bir anı daha çarptı yüzüme. Belki de geçmişimi hep bir yerlere gömüp gittiğim için oldum böyle. En ufak kürek darbesinde ortaya bir şeyler çıktı. Kimi zaman yüzümü güldürüp bir dayanak oldu bu anılar, kimi zaman ayağıma dolanıp bir engel oldu. Sanki bir mayın tarlasında gözlerim bağlanmış yürüyordum. Karşıma ne zaman, ne çıkacağını kestiremiyordum artık. Ama en güzeli de buydu ya zaten.

Yağmur çiselerken yürüdüğüm sokaklar daha anlamlıydı bugün. Anılarımla baş başaydım. Bir de aklımda fısıldayan bir sesin ağzından dökülen şu kelimelerle:

“Sadece yaşa.”

İki kelimecik, ama ne kadar da anlamlı değil mi? Sayfalar arasında kaybolup gidecek türden iki kelime. Ne kadar da güzel özetliyor nasıl yaşamamız gerektiğini. Plan yapmadan, özgürce yaşamak gerektiğini hatırlatıyor insana.

Sürekli elde edebileceğimiz ya da edemeyeceğimiz şeyler için planlar kurup duruyoruz. Kimi zaman sevdiklerimizi ezip geçiyoruz bu amaçlar uğrunda. Bazen kalp kırıyoruz, bazen kırılan kalp bizimki oluyor. Ama çoğu zaman ne yaşadığımızın farkında olmuyoruz. Kurduğumuz planlar, hayaller hızlandırıyor zamanı. Nasıl geçip gittiğinin farkına varamıyoruz zamanın. Bir bakmışız ki günler, aylar hatta yıllar geçip gitmiş. Kimi hedeflerimiz gerçekleştirilmiş, kimi hedeflerimiz hayal kırıklığı ile sonuçlanmış. Bence asıl önemli olan başarmamız veya başarmamamız değil. Başarıdan veya başarısızlıktan ne çıkardığımız. Tecrübe denilen şey budur benim görüşümde. Acı da bir tecrübedir sevinç de. Tattığımız her duygu, gördüğümüz her olay bir tecrübe kaynağıdır. Bundan yararlanmak veya yararlanmamak insanın kendisine düşer.

Bazı şeyleri kitaplardan, filmlerden veya şarkılardan öğrenemeyiz. Onları ancak yaşayarak öğrenebiliriz. Çoğu insan bunu fark etmez. Aileler de bu hataya düşer genellikle. Çocuğunu altın bir kafese tıkıp durmadan onu rahatsız ederek onu olması gerektiği gibi yetiştirdiklerini düşünürler. Bilmezler ki onları korudukları gibi hayattan yoksun bıraktıklarını. Herkesin hayatı kendisinedir. İster yedisinde ister yetmişinde olsun. Herkes biraz özel yaşama ihtiyaç duyar. Biraz kendini dinlemeye, kendiyle vakit geçirmeye. Bunu yapmazsa insan yozlaşır, bağımlı olur. Etrafındakiler olmadan yaşayamaz.

Ben de bu durumdan muzdarip sayılırım. Uzun zamandır kendime vakit ayırmadığımı fark ettim bugün. Ya derslere gömülmüşüm ya fütursuzca içmeye, eğlenmeye. Ya kız arkadaşımın dertleriyle uğraşmaktan bitap düşmüşüm ya da arkadaşlarımın peşinde avare olmuşum. Ya da ailevi sorunlar nedeniyle kendimi yiyip bitirmişim. Ama oturup “ben ne istiyorum” diye düşünmemişim uzun zamandır.

Ben ne istiyorum biliyor musunuz?

Biraz yalnız kalmak, kendime vakit ayırmak istiyorum. Bir süre sadece kendimi düşünmek istiyorum. Biraz anılarımla yaşamak, bazen hüzünlenip bazen mutlu olmak istiyorum. “Sadece yaşamak” istiyorum. Hayat nasıl geliyorsa. Plan kurmadan, yarın ne olacak kaygısı taşımadan. Kafama hiçbir derdi takmadan yaşamak istiyorum. Yani olması gerektiği gibi yaşamak.

Ne kadar da çok şey istiyorum değil mi?

Bence siz de isteyin. Her zaman fedakâr olmak, sırf başkalarını düşünmek zorunda değilsiniz. Hayat sizin hayatınız. Başkalarına bağımlı olarak yaşamak saçma değil mi sizce de?

Etrafınızda sürüyle insan olsa da, sizi hiç bırakıp gitmeyeceklerine söyleseler de inanmayın siz. Kanmayın bu yalana. Her zaman yalnızsınız. İnsanlar sadece hayatınızda eşlik eder size. Hayatınızın ayrılmaz bir parçası yapmayın kimseyi. Çünkü kimseye muhtaç değilsiniz. Yalnız başınıza var olmayı öğrenin. Bu yapabileceğiniz en akıllıca işlerden birisi olacaktır.

insanlar

Bir gün herhangi bir yerde dolaşırken insanları incelediniz mi hiç?

Eminim ki çoğu insan bu soruya hayır cevabını verecektir. Evet, cevabını verenler ise azınlıkta olduğu gibi bunu da pek sık yapan insanlar olmayacaktır. Çünkü hepimiz bir telaş içindeyiz. Herkesin kafası bir şeyle meşgul. Kimisi sevgilisini, kimisi kötü geçen sınavını, kimisi ailesini düşünür. Kimileri ise aklımızın ucundan bile geçmesi olanaksız dertlerini, tasalarını ya da sevinçlerini düşünür.

Hepimiz, her gün aynı sokağın aynı köşesinden dönüp, aynı otobüs durağında bekliyoruz. Aynı yolları aşındırıp yine aynı yerlere gidiyoruz. Her şey yerli yerinde ve yolunda gibi görünse de bir sorun varmış gibi gelmiyor mu size de?

Bir eksiklik var sanki. Her zaman varlığını hissettiğim, bazıları varlığını unuttuğum bir eksiklik. Ama o hep orda. Ortaya çıkıp rahatsız etmek için boş anımı bekliyor. Vücuduma giren sinsi bir hastalık gibi o. En mutlu anımda da gelir, en mutsuz anımda da. Bu duyguya neden olan eksiklik nedir ya da nedir bu duruma yol açan sebep diye sordum kendime. Ve fark ettim ki cevabı çok basit.

İnsan olmak.

Saçma gelmiş olabilir bu cevabım. Ama biraz düşünürseniz çok haklı olduğuma katılacaksınız siz de. Çünkü insan doyumsuz bir canlıdır. Nankördür. Ve her zaman daha fazlasını ister. Elindekiyle yetinmek yerine yasak meyveye yönelir. Günahlar her zaman çekici gelir ona. Onun olan ise çekici olmaktan çıkar. Hırsına yenik düşer ve duygularını kontrol edemediği için yanlış kararlar verir. Hani terzi kendi söküğünü dikemez derler ya, o hesap işte.
He bir de bilgiçtir bu insanoğlu. Alçakgönüllüsüne rastlamak zordur. Etrafındakilere sanki feleğin çemberinden geçmişçesine, bilgiç bir tavırla öğütler verir insan. Ki çoğunlukla doğru öğütlerdir bunlar. Ama bu öğütleri kendine vermekte zorlanır. Peki, neden zorlanır? Bunun cevabı da çok basit.

Duygular.

Duygularınız görmenizi engeller. Bir tül perde çeker önünüze. Fark etmezsiniz o tül perde ardından gördüğünüz güzelliklerin gerçek yüzünü. Çürümüş bir ağacın gölgesini görürsünüz. Hayran kalırsınız. Zaman geçer o tül perdeyi kaldırırsınız önünüzden. Ve gördüğünüz manzara çok farklı olur. İşte o zaman bir şaşkınlık yaşarsınız.

Gariptir biraz, insan olmak. Doğadaki herhangi bir canlı olmaya benzemez. Önünde birçok yol uzanır insanın. Hangisine gideceğine kendi karar verir. Kimisi zirveye yakın başlar yoluna, kimisi en uzak köşesinden.

Sakın kendimi muaf tuttuğumu sanmayın. Dedim ya, bu eksikliğin sebebi bu. Aslında hayatım gayet dolu. Şikâyet etmeye hakkım bile yok. Ama ben de herkes gibi bir tül perdenin arkasından bakıyorum bazen. O perdenin varlığından haberdar olduğum halde bile. İşin acı tarafı ise bu perdeyi seviyor olmamdır. Çünkü ne zaman o perdenin ardına geçsem, dünyanın en mutlu insanı oluyorum. Her ne kadar bile bile kör olmaksa da bu perdenin ardına gizlenmek, bir yandan da dünyanın en güzel hislerinden birini tattırır insana.

Ben anlatacağımı anlattım. İçimi döktüm bu satırlara. Okuduysanız ne mutlu. O zaman sıra sizde. Siz hayatınızı perdeler ardında mı geçireceksiniz? Yoksa o perdeleri kaldırıp gerçeklerle mi yüzleşeceksiniz? Karar sizin…

unutmak

Söylendiği kadar yapılması da kolay bir şey olsa daha güzel olurdu değil mi? Gerçekten kolay bir şey değil çünkü. Ve şuna inanıyorum ki hiçbir insan, kimseyi ya da hiçbir şeyi tamamıyla unutamaz. Belki çok derinlere atar onu ama söküp atamaz kalbinden. Çünkü söküp atmaya kalkarsa, kalbinin bir parçasını da onunla birlikte kaybeder.
Unutmak değil de unutmak zorunda kalmaktır aslında acı veren insanlara. Önemsiz bir şeyi unutmak koymaz insana. Zaten önemsizdir, bir değeri yoktur gözünde pek. Ama değer verdiğiniz bir şeyi veya bir kimseyi unutmak zorunda olduğunuz için unutmaya çalışmak nasıl hissettirir sizce? Hele eliniz kolunuz bağlandıysa. Ayaklarınızın altında küçücük görünen o dünya, birden kocaman olur gözlerinizde. Kaçacak yer ararsınız. Bir deliğe tıkılıp hayatınızı her şeyden uzakta geçirmek istersiniz. Çünkü ne kadar unutmaya çalışırsanız çalışın her şey onu hatırlatacaktır. Bir resim, bir kitap, bir söz ya da en ufak bir mimik bile onu hatırlatabilir olacaktır. Şarkılarda kendinizi bulmaya başlayacaksınız, hikâyeler, romanlar sanki sizin hayatınızdan çalınmış gibi gelecek. Göğsünüze sancılar girecek, sanki eziliyormuş gibi gelecek kalbiniz.
Hep de böyle sürmeyecek tabi. Yaralarınız açıldığı gibi kapanacaktır elbet. Yavaşça arınacaktır zihniniz, kalbiniz. Acınız yok olmaya başlayacaktır. Artık onu hatırladığınızda canınız yanmayacak. Tersine bir tebessüm oluşacaktır yüzünüzde.” Vay be ne hallere düşmüşüm” diyeceksiniz. Biraz daha güçlü hissedeceksiniz işte o zaman. Çünkü başarmış olacaksınız. Birini daha kalbinize gömmüş olacaksınız. Biraz daha dolacak içiniz, biraz daha içli olacaksınız.
Bugün ben de bunu yapıyorum. Artık geçmişi düşünmeyeceğim, yeterince takılı kaldım zaten orda. Bütün acılarımı, üzüntülerimi bir sandığa kilitledim ve kalbimin en derin yerine gömdüm. Anahtarı da attım gitti. Bundan sonra ne biri gelip o sandığı bulmak için derinlerine kadar kazar kalbimi, ne de biri bulup getirir o anahtarı. Mümkünse bir daha açmamak üzere, her ne kadar yakamasam da, kapattım bütün defterleri. Hepsine elveda.

kaybetmek

Bir boşluğa düşmek nedir bilir misin? Parmak uçlarına kadar hissizleşmek, ne zaman yere çakılacağını bilmemek.
Tam kalbinin ortasına bir sancı girmesinin ne demek olduğunu bilir misin peki? Her aklına geldiğinde iştahının kaçmasının, gözlerinin dalmasının, kalbinin sanki hastaymış gibi atmasının ne demek olduğunu.
Amaçsızca onu düşünmek nedir bilir misin? Her sokakta onu bulmak her fotoğrafta onu görmek nasıldır. Hiçbir şey olmasa bile gözlerini kapattığında onun tebessümünü görmek ne hale getirir seni.
Çok değil, daha birkaç gün önce seni mutlu eden her hayalin seni artık delicesine mutsuz etmesinin nasıl bir şey olduğunu bilir misin? Her aklına geldiğinde gülümsemenin soluklaşması, gözlerinin donuklaşması nasıl bir şeydir sence? Âşık olmak mıdır sence bu belirtilerin seni ulaştırdığı sonuç?
Hayır. Âşık olduğun insanı kaybetmektir bu. İşte o zaman anlarsın hayatın boyunca etrafında gördüğün üzgün insanları. Onsuz olamam diye omzunda ağlayan dostlarını. O zaman anlarsın bunca filmin, kitabın, şiirin, şarkının manasını. Bir pişmanlık sarar seni işte o vakit. Keşke daha çok sarılsaydım. Keşke daha çok dokunsaydım ona dersin. Keşke daha çok baksaydım o kocaman, güzel gözlerine. O kadar çok keşke dersin ki. Bu yük sana ağır gelmeye başlar.
Bir süre sonra toparlanırsın. Başka kalplerden medet umarsın. Sanki yaranı saracakmış gibi yabancı kadınlarda bulursun kendini. Ama boşunadır bunca çaba. Çünkü her gülümseyiş her dokunuş sana onu hatırlatacaktır. Hani çivi çiviyi söker derler ya. İnanma sen öyle şeylere. Hiçbir şeye çare değildir.
Yapabileceğin tek şey oturup yasını tutmaktır. O zehri içinden atmaktır. Her hatırada biraz daha üzülürsün ama gittikçe iyileşirsin.
Ama hiçbir zaman ondan nefret etme. Her ne yapmış olursa olsun. Geçmişe bakınca gülümseyeceğin anlarla doldurmuştur çünkü hayatını. Her ne kadar üzmüşse de bir o kadar mutlu etmiştir seni. Hiçbir şey sonsuza kadar sürmez. Onun sevgisinin de süresi dolmuştu demek.
Asıl önemli olan nedir biliyor musun? Sevdiğinin değerini zamanında anlamaktır. O gittikten sonra değil. O yüzden benden sana küçük bir tavsiye, hazır hala yanındayken ona bir daha sarıl. Bir daha öp o güzel dudaklarından. Çünkü son görüşün onu belki de.

Ortaya Karışık

Sadece yazmak istiyorum. Daha yazacak bir konu bile bulamadım oysaki. Derdimi en iyi bu şekilde anlattığımdandır belki bu yazma isteği. Bir arkadaşa dert yanmaya benzemiyor çünkü yazmak. Herkesten önce kendine anlatmaktır yazmak. Duygularını herkesten önce kendinle paylaşırsın çünkü yazdığında. Asıl önemli olan da bu değil mi zaten? Herkesin düştüğü bir hata değil midir kendine açılamamak?
Çoğu zaman bir çözüm için dilenir insan başkalarından. Ama bilse ki çözümü sadece içinde bulunduğu durumu görmekle elde edebileceğini, böyle olur muydu sizce dünya? Birçok şeyi değiştirmez miydi bu bakış açısı? Her ne kadar böyle konuşsam da aynı hataya ben de düşüyorum. Kendi meselelerimde objektif olmakta zorlanıyorum çoğu zaman. Davranmamam gerektiği gibi davranıyorum. Ve bunun tek sebebi sahip olduğum duygular. Kimilerine göre zayıflık olsa da bu duygular, aslında insan olmamızın en büyük getirisidir. Bunlara sırt çevirmek saçmalıktır.
Şu kısa hayatımda her tür insanı tanıdım diyemem. Ama az şey de görmedim. Ve gördüğüm bir insan tipi de kendini duygusuz kılmaya çalışanlardı. Genellikle büyük acılar çekmiş olurdu bu insanlar. Ya ailesinden muzdaripti ya eski sevgilisinden ya da onu sırtından vuran arkadaşlarından. Bir daha aynı yarayı almamak için kapatır kendini bu insanlar. Kendilerini mutsuzluktan korudukları gibi mutlu olmaktan da yoksun kılarlar. Ama hayat bunun için fazla kısa değil mi sizce? İnsan acıdan neden korkar ki? Acı da hayatın bir parçasıdır ve acı çekmeden kimse gerçek mutluluğu tadamaz benim görüşümü soracak olursanız. Acı çektiğinde fark etmese de yaşadığını hisseder insan. Çünkü hayatta mutluluktan havalarda uçabilmek olduğu gibi kederden yerin dibine girmek, sürünmek de vardır. Ve çoğu insan fark etmez bu acıların ne kadar gerekli olduğunu. Onlara göre acı olmadan hayat çok daha mükemmel olacaktır. Ama bu da dediğim gibi safsatadan ibarettir. Hani bir şarkıda da geçer ya “ ama olsun, acılar adam eder adamı”. Hayatımda duyduğum en esaslı sözlerden biridir bu. Acılar değil midir insanı olgunlaştıran? Belki bazı şeyleri götürür sizden. Saflığınızı, çocukluğunuzu elinizden alır acımasızca. Bir daha o çocuksu mutluluğu yaşayamazsınız belki. O tozpembe hayat birden darmaduman olur gözünüzün önünde. Ama bir yandan da daha farkında olursunuz hayatın. Daha anlamlı gelir şarkılar, şiirler. Çünkü siz nasıl tattıysanız o acıları, o sanat eserini üretenler de tatmıştır o acı şerbetten. Size hiçbir etkide bulunmayan şarkılar gözünüzde yaşların belirmesine neden olur, önceleri anlamsız gelen o şiirler, bırakın şiirleri bir mısra bile bütün dünyanızı döndürebilecek hale gelir.
Ne kadar acımasızca aslında hayat değil mi? Mutluluğu size sunduğu gibi geri alabiliyor. Sizi göklere çıkardığı gibi yerin dibine sokabiliyor. Ama eğer her yere çakıldıktan sonra kalkmasını biliyorsanız, hayatı yaşanması gerektiği gibi yaşayan insanlardansınız bence. Acıdan kaçmıyor, tersine üstüne gidiyorsanız, hayatı tüm yönleriyle yaşamaya adaysınız demektir. Çünkü siz hayattan kaçanlardan değilsinizdir.
Eğer buraya kadar okuduysanız yazımı, öncelikle teşekkür etmek istiyorum. Söylediklerimi saçma da bulabilirsiniz mantıklı da. Ama unutmayın ki hayat yaşamak içindir. Sakın neden var olduğunuzu unutmayın. Çünkü herkes ağlayarak açsa da gözlerini hayata, mutlu olmaya gelmiştir bu çöplüğe.