Ara Sıra

Söyleyecek çok şey var aslında. Ama çoğu zaman dilimizin ucuna gelmez, çıkmaz ağzımızdan bir türlü kelimeler. Çünkü hissedebildiklerimiz söyleyebildiklerimizden fazladır ne yazık ki. Çoğu zaman isimsiz kalır duygular, durumlar ya da her neyse yaşananlar, duyulanlar.

O yüzden severim yazılmışları okumayı, söylenmişleri dinlemeyi. Ya da yaşanmakta olanlara şahit olmayı, onları yaşamayı. Aslında evet, fazlasıyla yaşıyorum bu aralar. Yaşayabileceğim ne varsa. Çünkü bu konuda çok açım. Uzun süredir yaşamayı bırakmıştım ve kaybolmuştum. O yarattığım rollerin arasında dolanıyordum. Neden rol yapar ki insan? Aptallık işte benimki de.

İnsan hiçbir zaman yeterince uzağa kaçamaz bir daha anladım. Ne kadar koşarsan koş, ne kadar saklanırsan saklan birine toslarsın. Bu bir arkadaş olur belki, belki de bir ebeveyn, belki de bir sevgili. Ama elbet toslarsın
çünkü tek kaçan sen değilsindir. Gözlerini kapatıp kontrolsüzce sağa sola kaçışan insanların olduğu bir yerdesin çünkü. Ve yine insanlar korkak, nankör, bencil ve aynı zamanda şaşırtıcı bir şekilde sevgi dolu çünkü. Çünkü ne kadar ümidini kaybetse de, kaybolsa da insan, sevilir.


Ara sıra da sever.


Çok kişi sevdim. Daha doğrusu çok şeyi sevdim ben. Benim için araların sıraların duygusu değildi sevmek. Ama ne yazık ki zaman herkese yaptığı gibi beni de köreltmeye başladı. Artık o kadar saf o kadar iyimser değilim. Olgunlaşmak mı deniliyor buna? Bence saçmalık. Olgunlaşmak değil, sağa sola kaçmaktan unutmaya başlamaktır insanı insan yapan şeyleri. Ya da insan olmak bu sürecin sonunda ulaşılan bir durumdur. Zaten insan yararlı bir varlık mıdır sanki?

İnsan zararlıdır. İnsanı insan yapan özellikler zararlıdır asıl. Çünkü insanı insan yapan sadece düşünen, konuşan bir canlı olması değil, hisleri olan bir canlı olmasıdır. Çünkü hisler sadece sevgi, aşk, şefkat gibi iyi olduğu aşılanan şeylerden ibaret değildir. Sizi bilmem ama benim için bunu kabul etmek acı geliyor.

Ama şikayetim yok. Ben hep mutlu olmayı dileyen bir insan değilim çünkü. Umarım hep mutlu olmam.

Agresif

Hayat, nasıl bakıyorsan öyledir. Arkadaşların, ebeveynlerin, sevgilin ya da herhangi biri; ona nasıl bakıyorsan öyle görünür gözüne. Severiz biz kusur bulmayı, insanlara hatalı gösteren şekilde bakmayı. Ama kendimize yöneltilirse böyle
bakışlar çok da güzel tornistan ederiz, kıvırırız.

Aslında hayat, nasıl yaşıyorsan öyledir. Ne çok şey var şu yaşadığımız hayatta bir düşünsene. O kadar çok seçenek,o kadar çok ihtimal var ki. Bilmek de unutmak da senin elinde, her şey senin elinde be kardeşim. Tamam bazıları daha yukarıda,bazıları daha dipte başlar yaşamaya. Ama söylesene mesafe katetmek için illa birilerinin bir şey yapması mı gerekir? İlla o koltukta oturup bir şeylerin gerçekleşmesini mi beklemek zorundasın? Bunca sene öğrenemedin mi değerli şeylerin emek istediğini?

Hayat, herkese şans sunar be kardeşim. Hiç suçu başkalarında arama. Bir kere de kendini suçla, de ki hepsi benim eşekliğim. Bir kere de mükemmel olma be arkadaşım. Bir kere de başkası yöneltmeden o bakışı sen yönelt kendine, de ki bir hata var bende. Belki daha farkında olursun, daha iyi bir insan olursun. Belki de çoğunlukla mutlu olmak için mutsuz etmen gereken bir dünyada yaşadığın için daha az lanet edersin. Belki de yüzün biraz daha güler.

Yaşamasını biliyorsan hayat güzeldir. Hiç mızmızlanma mutlu olamıyorum diye, çünkü mutsuzsan bu yine senin yüzündendir.Her zaman seçim senin. Eğer gittikçe aşağı düşüyorsan bil ki bu yine senin yüzündendir.

Eğer her gün insanlar içindekini görmesin diye yüzüne yalandan gülen bir maske yapıştırıyorsan, sen de o sitem ettiğin yalanlardan biri olmuşsundur. Sen mükemmelsin de, sen her şeyi doğru yapıyorsun da diğer insanlar bir bok bilmiyor öyle mi? Hep diğerleri zalim, kötü , yalancı ama sen meleksin adeta değil mi?

He unutmadan sadece senin duyguların var değil mi? Sadece sen aşık olursun, sen hayal kurarsın, sen fedakarlık yaparsın. Başka kimse senin gibi bakmaz hayata, bir sen düşünürsün, bir sen okursun, bir sen farkında olursun her şeyin. Ama mesele kıçını kaldırıp bir şeyler yapmak olduğunda hep tedirgin olursun değil mi? Bir aynaya bak allah aşkına, buna sen de inanıyor musun?

Hayat seni hiçbir şeye zorlamaz. Seni zorlayan bir şey veya biri varsa o yine sendedir, kendindir. Bu yüzden kalk o koltuktan, gizlendiğin köşeden. Herkesin bir hikayesi vardır, ya sen yazarsın onu ya da başkaları senin yerine yazar. Bari
hikayen, senin olsun. Bir gözün açık gitme sonsuzluğa karışırken. Çünkü inan bana asıl pişmanlığı o zaman tadarsın.

Tuzluk

Günlerimiz sayılı. Tuzluktaki tuz taneleri gibi mesela. Şu an epey fazla görünseler de sonsuz diyemeyiz ne yazık ki. Ve daha acı olanı da o taneleri saçma sapan yerlere bırakmayı alışkanlık haline getirmiş olmamız. Bazen çorbamıza, bazen içkimize, bazen yanlışlıkla masamıza hatta üstümüze başımıza döküyoruz o taneleri. Bazen de yemememiz gereken bir yemeğe boca ediyoruz onları. Sonrasında pişman oluyoruz belki de. Ki pişmanlığın en saçma duygulardan biri olduğuna inanmış biri olsam da etrafımda pişmanım diyen insanlar görmüyorum diyemem. Hazır pişmanlık demişken pişmanlık yoktur, ders almak vardır derdi biri. Hatırlayamadım ama şimdi kimdi. Neyi hatırlıyorum ki zaten? Hiçbir şey olmamış gibi şu an. Sanırım sonunda reset attı zihnim.

Çok güzel bir başlangıç yaptım kendimce şu son günlerde. Ufaktan yeni bir hayat, yeni alışkanlıklar, yeni arkadaşlar edindim. Bambaşka bir şey oldu şu hayat benim için. Ne kadar görsen de her zaman görecek bir şey daha varmış, bir daha anladım. Hani boksörler filan uzun bir koridordan geçer ya ringe çıkmak için, işte o koridordan çıkmış gibi hissediyorum. Daha başlamadı bile hiçbir şey. Tamam karanlıktı, bir şey göremiyordum ve inanın çok hata yaptım. Hem de tekrar tekar, bile bile. Ama pişman mıyım? Tabi ki değilim. Günlerce o koridorun sonundaki ışığa doğru bazen süründüm, bazen koştum, bazense ağır ağır umursamazca yürüdüm. Yoruldum, yara aldım, yok abi bu koridorun sonunu getiremeyeceğim de dedim. Doğru düzgün görmesem de işte dünyanın en güzel kadını dedim saçma sapan insanlar için. Güvendim, güvenimi boşa çıkardılar. Güvendiler, güvenlerini boşa çıkardım. Ama en zoru o koridorun son kısmı oldu. O neydi be öyle. Duvarlara çarpa çarpa, kafa göz darmadağan attım kendimi o koridordan. Daha maça çıkmadan dayağımı yedim yani temiz bir şekilde. O reset atma olayı da sanırım o ara oldu.

Şimdiyse ortalık fazlasıyla aydınlık. Gözlerimi acıtıyordu bu aydınlık ama alışıyorum sanırım zamanla. Etrafımda bir sürü insan çığlık atıyor, bağırışıyor. Şakalaşıyor, birbirlerine ikram ediyorlar. Arkama bakıyorum, kapkaranlık bir koridor. Yüzümde sadece bir tebessüm var. Sonra da önüme bakıyorum; biraz umutla, biraz endişeyle biraz da ne yapacağını bilmiyor olmanın verdiği mallıkla gülüyorum bu sefer. Hayır tebessüm değil, yarılıyorum bildiğin. Bence çok eğlenceli olacak. Çünkü tuzluğum hala yeterince dolu ve bu sefer tuz tanelerim gitmeleri gereken yerlere gidecek sanırım. Daha dik duruyorum artık, yüzümde yine bir gülümseme. Hep güldüm zaten ben. Gülmeyeceğim de ne yapacağım allah aşkına? Şu an sadece ihtimaller var tabi ki. Ne olacağı belli değil ama neticede ihtimaller havuzunda yüzmek değil de ne şu hayat?

Beyaz Saçlı Amca

Eğlenmek güzel şey. Hele şu günlerde ayrı bir tatlı geliyor. Hele sıklıkla ismi değişse de her zaman Öss demeyi tercih edeceğim bu sınav senesinde mahvolmuş pskolojimle muhtaç olduğum eğlence, çok daha tatlı geliyor. Ders çalışmamanın verdiği vicdan azabı da olmasa tadından yenilmez olacağını düşünüyorum bu eğlencenin.

Dün yine bir cuma klasiği olarak dışarı çıktım. Sevdiğim insanlarla birlikte birkaç kadeh içtik. En güzel meze olan muhabbet eşliğinde yavaş yavaş geceyi bulduk. Canlı müzik de dinledik o da iyiydi. Yani anlayacağınız her şey yolundaydı. Derken saat epey ilerledi. Artık eve gitme vakti gelmişti. Derken çıktık yola yürümeye başladık. Havanın güzelliği karşısında yürümeyi tercih ettik. İşte o eve dönüş yolunda başımın tatlı belası sevgilimin bir mesajıyla tee karşıya Ataşehire gitmeye karar verdim ( alkol bir başka yapıyor insanı ).

Sevgilimi görmek için cebimdeki son parayı da korsan taksiye yatıracaktım. Öyle de yaptım. E tabi bu taksi dediğin saniyesinde yanında olmuyor insanın ne yazık ki. Gece bir sularında taksi beklemeye başladım. Beklerken de sigara içmemek olmaz tabi. Zaten daha birkaç saat önce aldığım ve bitirmek üzere olduğum paketi içinde bir dal kalacak şekilde kullandım. Taksici aradı sonra, Gümüşsuyu'nda bekle ordan alacağım seni dedi. Tamam abi dedim oraya gittim.

Uzun süredir ayakta olduğum için bir banka oturayım dedim. Kulağımda mp3 çalar müzik dinliyordum. Derken beyaz saçlı amcayı gördüm. Bu amca dinç görünümlü, yaşını başını almış ve saçının her telini itinayla beyazlatmış bir amcaydı. Bana çok sıcak bir gülümsemeyle selam verdi. Kulaklıklardan ötürü duyamıyordum tabi. Çıkardım kulaklıkları adamı dinledim.

Dinleniyor musun dedi bana. Zaten o ilk sorusundan bir sıkıntı olduğunu sezmiştim amcada. Yok araba bekliyorum dedim. Derken banka oturmak için izin istedi ve muhabbet açma girişimleri ile bir diyaloğa sürükledi bizi. İki üç dakika konuştuk sanırsam. Buralarda mı takılıyorsun filan diye sordu. E ben de memleketim sayılabilecek kutsal mekanım Taksim'de takıldığımı söyledim ona. Bu cümlemin üstüne:

­-(amca)- İstiyorsan haftaya bir gün yemek yiyelim seninle?
-(ben)- (hönk?? oha lan çüş) rastlaşırsak yeriz abi ehehe.

Şeklinde bir diyalog geçti aramızda. Şimdi sana sesleniyorum beyaz saçlı amca. Daha ismini bilmediğin, hayatının baharında, saçı sakalı birbirine karışmış bu mazlum genci cinsel obje olarak görmeye utanmıyor musun? Ayıp lan. Tamam saat gecenin ikisi olmuş olabilir. Ama bu kadar da münasebetsizlik olmaz ki yani. Ne demek yemek yiyelim. Hani bayan olsam yine tamam diyeceğim. Sapıksın ama en azından karşı cinsle ilgileniyorsundur. Ama hemcinsine bu vaziyette böyle ahlaksız bir teklifle gelmen insanlığın adına büyük bir ayıp oldu. Yakışmadı beyaz saçlı amca, yakışmadı. Oysa ben seninle tüm iyi niyetimle bir muhabbete girmiştim. Kötü düşünmeyeyim demiştim. Ama sen iyi niyetimi suistimal ettin beyaz saçlı amca. O yaşa gelmişsin ama adam olamamışsın beyaz saçlı amca. Seni esefle kınıyorum. Bu blog aracılığıyla da gerçekleştirmiş olduğun bu insanlık ayıbını duyurabildiğim kadar duyuracağım insanlara. Sana kızgınım beyaz saçlı amca. Çok kızgınım.

Bırakmak Her Şeyi

Her şeyi bırakmak gerek. Saçma sapan hayatları yaşıyoruz hepimiz. Şu uğruna uğraştığımız, bir yerlerimizi yırttığımız şeylere bir baksanıza. Bizi oyalamaktan öteye gitmiyor çoğu. Sizi bilmem ama ben epey keyifsizim bu durumdan. Bir şey yapmak gerek ama onu ben de kestiremiyorum. Yok yok en iyisi bırakmak her şeyi. Koca bir "s..tir" çekip hiç görmediğimiz, varlığından bihaber olduğumuz yerlere yolculuğa çıkalım. Yanımıza çantamızı cüzdanımızı bile almayalım. Hatta abartıp ceketimizi bile bırakalım evde. İşe öncelikle sokaktan giyecek bir şey bulmakla başlarız. Her yeri yamalı, yırtık pırtık olsun. Giydiğimizde kendimizi çöplüğün içinde hissedelim. Belki iyi gelir.

Sonra dolaşalım birlikte. Her zaman aşındırdığımız caddeleri bırakıp kimsenin bilmediği sokaklara, kuytulara girelim. Bir çıkmaz sokakta geçirelim hatta geceyi. Oturalım evsizlerle, ayyaşlarla konuşalım. Belki bir şeyler öğreniriz onlardan. Sonuçta herkesin bir hikayesi vardır değil mi? Bir gece ısınmak için buldugumuz ne varsa eski bir tenekenin içinde onları yakıp etrafında toplanalım. Isınmanın iki düğmeyle oynamak kadar kolay olmadığı vaziyetlerde bulalım kendimizi. Daha kendimizi bile anlayamamışken başkalarını anlamaya çalışalım. Bakalım ne oluyor o zaman. Kıçımızı korumanın derdine düştüğümüzde o saçma salak hedeflerimiz kalıyor mu ortada bakalım. Ya da açlıktan kıvranırken sevgilimizin attığı tribi düşünüyor oluyor muyuz. Ya da siz hanımlar güzel görünmek o kadar umrunuzda oluyor mu. Ya da şu kıytırık sınavlardan yüksek yüksek puanlar almak bir tarafımızda oluyor mu.

Sonra sabah o boş midelerimizle lanet bir güne gözlerimizi açalım. Susuzluktan dilimiz damağımız kurusun. Yaşadığımızı hissedelim biraz. Biraz acı çekelim. Kendimizi terk edilmiş, unutulmuş hissedelim ve kendimizle baş başa kalalım. Biraz çabalayalım be abi. her şeyin gümüş tepsilerde önümüze sunulmasını beklemeyelim. Kağıt çöpü toplayalım mesela o gün. Tüm gün çöp karıştıralım. Belki yiyeycek içecek bir şeyler de buluruz. Kimilerinin müsrifçe, hoyratça kullandığı; bir tarafa fırlattığı şeyler bizi bulur belki.

Sonra akşam olsun. Dileniriz biraz da. Belki iki üç iyi niyetli insan bize para verir. O parayla hayatımızda içtiğimiz en güzel çorbayı 13. sınıf bir esnaf lokantasında içeriz. Belki o çorba yıllardır elini yıkamayan bir aşçı tarafından dünyanın en pis tenceresinde kaynatılmış olur. Ama olsun, o an bogazımızdan sıcak bir şeyler geçmiş olur. İşte o andan itibaren bir şeyler kırılmaya başlar zihnimizde. Gözlüklerimiz düşer, daha iyi görmeye başlarız. Zorlasak filozof bile oluruz. İlla kitap mı okumak gerekiyor yani.

Karnımızı öyle ya da böyle bir şeylerle doldurduk. Paramız kalırsa alalım bir şarap. Yanına da en ucuz sigarayla bir paket kibrit. Hatta kibrite boşuna para harcamamak için sokaktan geçen birinden isteriz ateşi. Diğer sigaraları ilk sigaramızın kıvılcımıyla yakarız. Devir tasarruf devri. Oturalım bir kuytuda, dertleşelim. Acemi tespitler yapalım hayatla ilgili. Kendimizi zeki filan sanarız belki, egomuz tatmin olur. Kurtulalım sahte yüzlerden, haysiyetsizlerden, riyakarlardan. Seni seviyorum ama başkasına veriyorum felsefesiyle yaşayan insanlardan. Ya da elinde hiçbir şey olmadığı halde her şeye sahipmiş gibi davranan zavallılardan. Kurtulalım hepsinden be. Biraz özgür olalım, sorumsuz olalım. Kurtulalım şu sorumluluklardan, görevlerden. Siz de çok sıkılmadınız mı? Siz de sıkılmadınız mı sizi her yanınızdan kavramış o ellerden? Hepsinin ellerine vuralım teker teker. Çeksinler o pis, aşağılık ellerini üzerimizden. Yeter diye bağıralım. Arabadaki behlül sendromu yaşayalım hatta. Boşaltalım içimizdeki nefreti, zehri. Bir özgür olalım be abi.

Kafamız güzel olsun. Dönsün dünya etrafımızda. Her an düşecek gibi olalım. Nasıl olsa tüm o ellerden kurtulduk. Kuyunun dibini görme tehlikesini hissedelim biraz. Ölüm korkusu neymiş onu da yaşayalım. Ne varsa tatmadığımız, o gece yaşayalım. Birbirimize sarılıp ağlayalım hatta. Ne varsa içimizde kalmış, atalım gitsin. Sonra o yitmek üzere olan ateşin karşısında uyuyakalalım.

Yine sabah olsun. Yine o ağzımızda iğrenç tatla bir başka lanet güne uyanalım. Ama bu sefer kalkıp evimize gidelim hepimiz. Gidip bir duş alalım, kahvaltı yapalım. Isınmak için sadece iki düğmeyle oynayalım. Ve oturup kendimizden utanalım. Böyle tutsak ve saçma hayatlar yaşadığımız için. Üzüldüğümüz şeylere gülelim, dalga geçelim kendimizle. Özgürlüğün tadını almış insanlar olarak yine koca bir "s..tir" çekip devam edelim o rutin hayatımıza. Belki arada yine bir kaçamak yaparız ne dersiniz?

İp Cambazı

Neydik ne olduk. Ne hayaller kurardık geleceğe dair. Kimimiz gerçekleştirdi o hayalleri, kimimiz ellerinin arasından kayıp gitmesini çaresizce izledi. Biz büyüdükçe hayallerimiz de küçülmeye, yitmeye başladı. Daha mantıklı olmaya başladık, daha duygusuz, belki de daha mutsuz. Zaman geçtikçe daha sık dolar oldu kül tablaları, daha kolay görür olduk şişenin dibini.

Belki çocukluktandı belki de gururumuzdandı hatalarımız. Her hatamızın ardından ise bazen ders aldık, bazen çaresizce yığıldık olduğumuz yere. Az üzülmedik değil mi şuncacık hayatımızda? Bir çizgi var ya mutlulukla üzüntü arasında, bir öbür tarafında bir diğer tarafında dolandık durduk. Bense bir sarhoş gibi o çizginin tam üstünde yürüdüm, aklım hep bir taraftaydı. Hep hayaller kurdum gerçekleştiremediğim, ya da gerçekleştirdiğimi sandığım.

Evet. Bir sarhoştan farksızım aslında. Hiçbir zaman ayılamıyorum, hiçbir zaman göremiyorum o çizgiyi. Yalpalaya yalpaya yürüyorum bir ipin üzerinde, sağa düşsem derya deniz, sola düşsem karanlık. Sesler duyuyorum anlamsızca gelen, bazen bir fısıltı bazen bir çığlık. Sanki ben hareket etmiyorum, zaten ne yapacağım belli ya debelenip duruyorum sanki o mavilik için boşu boşuna. Belki de bir kıpırtı göremediğim için bırakamıyorum kendimi o denize. Belki biri çıksa gel dese, elinden tutarım dese gözüm kapalı bırakırdım kendimi.

Bir el almış kalbimi avuçlarının içine, sıktıkça sıkıyor sanki. Bir karar ver diyor o fısıltılar, çığlıklar. Soluduğum hava ciğerlerime yapışıyor, sigaram bile ihanet ediyor bana. Dumanı ağzımda uyuşturuyor beni, atla gitsin diyor. Atla git şu karanlığa diyor, o denizler senin için değil boşuna hayal kurma diyor. Sol elimde karanlığa doğru ağırlığını veriyor, senin yerin orası diyor. Kayıtsızca, belki de içimden hak vererek izliyorum olanları. Zaten gece olmuş, ay bile küsüp gitmiş bana. Her yer karanlığa gömülmek üzere.

Oysa ne kadar da aydınlıktı her yer o ipe adımımı attığımda. O ipin ne anlama geldiğini bile bilmediğim günler ne de güzeldi. Şimdi ise zaten zayıflamış olan ışıklar gittikçe sönmeye başlıyor. Bedenim hissizleşiyor gittikçe. Fısıltılar kayboluyor, artık yürümüyorum bile belki de. Yavaş yavaş bırakıyorum kendimi, hiç dermanı kalmamış, bitmiş bir adam gibi. Rüzgar yüzüme çarpıyor, gittikçe hızlanıyorum ama onu bile hissetmiyorum sanki. Sağa mı düştüm sola mı düştüm? En ufak bir fikrim bile yok. Bir yanda dalgaların sesi, bir yanda o keskin karanlığın sessizliği. Gittikçe kararıyor dünya, sanki hiç var olmamışım gibi yok oluyor artık. Bir kesinliğe belirsizce gidiyorum, avuçlarımda birkaç hayal kırıntısı. Ufak da olsa biraz umudum, belki bir şans daha yakalarım belli mi olur?

Bazen

Güzel bir başlangıç... Çok önemli değil mi sizce de? Hani şu sıralar benim de çok sık duymaya maruz kaldığım "nasıl başlarsan öyle gider" mantığından yola çıkarsak eğer. Ama bir yandan hayatımızda ki güzellikleri düşünelim. Hepsi güzel başlangıçlarla, güzel anlarla kanca atmadı mı hayatımıza? Her şey başta güzel değil midir zaten? Her şey daha tazeyken, yeniyken en güzel tadı bırakmaz mı damağımızda?

Daha küçücük bir çocukken hep büyümek isterdim. Olgunlaşmak, yetişkin olmak isterdim. Ama büyümenin nasıl bir şey olduğunu bilmezdim. Sadece isterdim işte. Büyümenin ne olduğundan haberim bile yoktu aslında. Çok güzel bir şey gibi görünürdü gözüme.

Şimdi ise şüpheliyim. Büyümek güzel bir şey mi cidden? Bilmiyorum aslen. Güzel tarafları yok diyemem. Ama büyüdükçe içimizdeki iki karşıt kutup da büyüyor. Bu iki kutup mutluluk ile mutsuzluk, başarı ile başarısızlık, iyilik ile kötülük gibi şeylerdir ve dengesini tutmak hayli zordur bence. Bununla birlikte çelişkiler de gittikçe daha çok yer etmeye başlıyor benliğimizde. Artan sorumluluklar, derinleşen duygular ve daha birçok şey de bunların üstüne tuz biber oluyor. Hele bir de hayal kırıklığı ile tanışmak büyük bir dönüm noktası oluyor hayatımızda.

Hepimizin hayatında vardır hayal kırıklıkları. O anlarda hayat ile ilgili çok önemli bir şey öğreniyoruz aslında: İstediğimiz her şey gerçekleşmez. Kimisi hezimetinin altında ezilir büzülür, kimisi ona karşı gelmeye çalışır, çırpınır. Kişiliğini derinden etkileyen bu durumdan dolayı bir şekilde de büyümeye başlar insan. O güzel başlangıç yaptığı hayatının hep aynı doğrultuda gitmeyeceğini anlar çünkü. Kimisi istedikleri için savaşmayı seçer, kimisi pes eder hayal kırıklığına yenilip.

Fark ettim ki ben o pes eden insanlardan olmuşum hayatım boyunca. İstediğim şeyler için gerekli çabayı sarfetmemişim. Belki de birçok güzel şeyi kaçırdım bu yüzden. Belki bu huyum yüzünden hayatımın aşkını ya da çok başarılı bir hayatı kaçırdım. Ama sağlık olsun, pişman değilim. Geç de olsa gururun çok da güzel bir şey olmadığını fark ettim. İnsan istediği için her şeyi yapabilmeli. Tabi ki bir başkasının zararına neden olacak durumlardan kaçınarak. Artık yapmam gerekenin bu olduğunu düşünüyorum.

Bazen güneş açıyor hayatımda, bazen yağmur yağıyor. Daha kar yağmasına çok var ama hiç de belli olmaz. Bu sıra havalar güneşli gibi. Yağmur görünmüyor hayatımda bir süredir. Ama ileride bir yerde kara bulutlar hala gözüküyor. Umarım gelmezler bu tarafa.