Açıkçası neden blog açtığımı bilmiyorum. Bir dönem yazmanın beni çok derin bir boşluktan çıkardığını fark etmemdendi belki. Belki iki cümleyi bir araya getirmenin marifet olduğunu sanıp gaza gelmemdendi. Çok da kafa yormadım bu konuda ama yine de bulamadım cevabını. Cevap veremiyorum bu soruya. Neticede açtım bu blogu, boş bırakmak olmaz.
Kaç gün oldu yazmayalı bilmiyorum. Ne zaman otursam bilgisayarın başına yazacağım diye, kelimenin tam anlamıyla mallaşıyorum. Yazacak bir şeyimin olmamasından belki bu durum. Ki gerçekten yazacak hiçbir şey yok. Ne bir duygu ne de başımdan geçen bir olay.
Kendimi şu sıralar serbest meslek erbabı gibi hissediyorum. Ama boş boş dolananlarından. Günün nasıl geçip gittiğinden haberim bile yok. Bir yandan güzel bir duygu bu. Kafayı boşaltıyor insan böyle olunca.
Ama önümde beni bekleyen bir yol var ki sormayın. Ruh sağlığımı yitireceğim yaklaşık bir sene bekliyor beni. Öğretim açısından boş geçmiş bir üç seneden sonra kazanacağımdan emin olan bu güdülerim umarım haklıdır. Çünkü mantıken çok da mantıklı olmayan bir durum bu(garip cümle biliyorum).
Ufaktan test çözmeye başladım. Hatta bugün arkadaşlarımla kahve içerken test kitabını çıkarıp çözemediğim sorularımı sordum arkadaşıma. Bana yönelen endişeli bakışları şimdiden görebiliyorum. Zor bir sene olacak. Ama acı yoksa başarı da yoktur değil mi?
