İp Cambazı

Neydik ne olduk. Ne hayaller kurardık geleceğe dair. Kimimiz gerçekleştirdi o hayalleri, kimimiz ellerinin arasından kayıp gitmesini çaresizce izledi. Biz büyüdükçe hayallerimiz de küçülmeye, yitmeye başladı. Daha mantıklı olmaya başladık, daha duygusuz, belki de daha mutsuz. Zaman geçtikçe daha sık dolar oldu kül tablaları, daha kolay görür olduk şişenin dibini.

Belki çocukluktandı belki de gururumuzdandı hatalarımız. Her hatamızın ardından ise bazen ders aldık, bazen çaresizce yığıldık olduğumuz yere. Az üzülmedik değil mi şuncacık hayatımızda? Bir çizgi var ya mutlulukla üzüntü arasında, bir öbür tarafında bir diğer tarafında dolandık durduk. Bense bir sarhoş gibi o çizginin tam üstünde yürüdüm, aklım hep bir taraftaydı. Hep hayaller kurdum gerçekleştiremediğim, ya da gerçekleştirdiğimi sandığım.

Evet. Bir sarhoştan farksızım aslında. Hiçbir zaman ayılamıyorum, hiçbir zaman göremiyorum o çizgiyi. Yalpalaya yalpaya yürüyorum bir ipin üzerinde, sağa düşsem derya deniz, sola düşsem karanlık. Sesler duyuyorum anlamsızca gelen, bazen bir fısıltı bazen bir çığlık. Sanki ben hareket etmiyorum, zaten ne yapacağım belli ya debelenip duruyorum sanki o mavilik için boşu boşuna. Belki de bir kıpırtı göremediğim için bırakamıyorum kendimi o denize. Belki biri çıksa gel dese, elinden tutarım dese gözüm kapalı bırakırdım kendimi.

Bir el almış kalbimi avuçlarının içine, sıktıkça sıkıyor sanki. Bir karar ver diyor o fısıltılar, çığlıklar. Soluduğum hava ciğerlerime yapışıyor, sigaram bile ihanet ediyor bana. Dumanı ağzımda uyuşturuyor beni, atla gitsin diyor. Atla git şu karanlığa diyor, o denizler senin için değil boşuna hayal kurma diyor. Sol elimde karanlığa doğru ağırlığını veriyor, senin yerin orası diyor. Kayıtsızca, belki de içimden hak vererek izliyorum olanları. Zaten gece olmuş, ay bile küsüp gitmiş bana. Her yer karanlığa gömülmek üzere.

Oysa ne kadar da aydınlıktı her yer o ipe adımımı attığımda. O ipin ne anlama geldiğini bile bilmediğim günler ne de güzeldi. Şimdi ise zaten zayıflamış olan ışıklar gittikçe sönmeye başlıyor. Bedenim hissizleşiyor gittikçe. Fısıltılar kayboluyor, artık yürümüyorum bile belki de. Yavaş yavaş bırakıyorum kendimi, hiç dermanı kalmamış, bitmiş bir adam gibi. Rüzgar yüzüme çarpıyor, gittikçe hızlanıyorum ama onu bile hissetmiyorum sanki. Sağa mı düştüm sola mı düştüm? En ufak bir fikrim bile yok. Bir yanda dalgaların sesi, bir yanda o keskin karanlığın sessizliği. Gittikçe kararıyor dünya, sanki hiç var olmamışım gibi yok oluyor artık. Bir kesinliğe belirsizce gidiyorum, avuçlarımda birkaç hayal kırıntısı. Ufak da olsa biraz umudum, belki bir şans daha yakalarım belli mi olur?

Bazen

Güzel bir başlangıç... Çok önemli değil mi sizce de? Hani şu sıralar benim de çok sık duymaya maruz kaldığım "nasıl başlarsan öyle gider" mantığından yola çıkarsak eğer. Ama bir yandan hayatımızda ki güzellikleri düşünelim. Hepsi güzel başlangıçlarla, güzel anlarla kanca atmadı mı hayatımıza? Her şey başta güzel değil midir zaten? Her şey daha tazeyken, yeniyken en güzel tadı bırakmaz mı damağımızda?

Daha küçücük bir çocukken hep büyümek isterdim. Olgunlaşmak, yetişkin olmak isterdim. Ama büyümenin nasıl bir şey olduğunu bilmezdim. Sadece isterdim işte. Büyümenin ne olduğundan haberim bile yoktu aslında. Çok güzel bir şey gibi görünürdü gözüme.

Şimdi ise şüpheliyim. Büyümek güzel bir şey mi cidden? Bilmiyorum aslen. Güzel tarafları yok diyemem. Ama büyüdükçe içimizdeki iki karşıt kutup da büyüyor. Bu iki kutup mutluluk ile mutsuzluk, başarı ile başarısızlık, iyilik ile kötülük gibi şeylerdir ve dengesini tutmak hayli zordur bence. Bununla birlikte çelişkiler de gittikçe daha çok yer etmeye başlıyor benliğimizde. Artan sorumluluklar, derinleşen duygular ve daha birçok şey de bunların üstüne tuz biber oluyor. Hele bir de hayal kırıklığı ile tanışmak büyük bir dönüm noktası oluyor hayatımızda.

Hepimizin hayatında vardır hayal kırıklıkları. O anlarda hayat ile ilgili çok önemli bir şey öğreniyoruz aslında: İstediğimiz her şey gerçekleşmez. Kimisi hezimetinin altında ezilir büzülür, kimisi ona karşı gelmeye çalışır, çırpınır. Kişiliğini derinden etkileyen bu durumdan dolayı bir şekilde de büyümeye başlar insan. O güzel başlangıç yaptığı hayatının hep aynı doğrultuda gitmeyeceğini anlar çünkü. Kimisi istedikleri için savaşmayı seçer, kimisi pes eder hayal kırıklığına yenilip.

Fark ettim ki ben o pes eden insanlardan olmuşum hayatım boyunca. İstediğim şeyler için gerekli çabayı sarfetmemişim. Belki de birçok güzel şeyi kaçırdım bu yüzden. Belki bu huyum yüzünden hayatımın aşkını ya da çok başarılı bir hayatı kaçırdım. Ama sağlık olsun, pişman değilim. Geç de olsa gururun çok da güzel bir şey olmadığını fark ettim. İnsan istediği için her şeyi yapabilmeli. Tabi ki bir başkasının zararına neden olacak durumlardan kaçınarak. Artık yapmam gerekenin bu olduğunu düşünüyorum.

Bazen güneş açıyor hayatımda, bazen yağmur yağıyor. Daha kar yağmasına çok var ama hiç de belli olmaz. Bu sıra havalar güneşli gibi. Yağmur görünmüyor hayatımda bir süredir. Ama ileride bir yerde kara bulutlar hala gözüküyor. Umarım gelmezler bu tarafa.

Zekircan'a Giriş

Kahramanımızın adı zekircan. Evet. Zekircan. Zekircan hayatı boyunca yaşıtlarından, bırakın yaşıtlarını çevresindeki bütün insanlardan farklı olmuştu. İçine kapanık bir çocuktu Zekircan. Her gün odasına çekilir hayallere dalardı. O, hayallerini gerçekleştirip mutlu olanlardan değil, hayallerini gerçekleşmiş varsayıp mutlu olan, hayal dünyasında kaybolmuş saf bir çocuktu. Zaman geçtikçe hayal dünyası onu iyice ele geçirmeye başladı. Çünkü gerçek hayatta ulaşamadığı her şey ordaydı, hayal dünyasındaydı.

Söylemesi ayıp biraz da gerizekalı gibiydi bu Zekircan. Ailesi ve öğretmenleri bu durumdan dolayı çok üzgünlerdi. Derselere ilgisiz olmasının yanı sıra sınavları da çok kötüydü Zekircan'ın. Öğretmenlerinin bütün iyi niyetli puanlamalarına karşın aldığı en yüksek puan 13'tü. Fakat ironik bir şekilde müthiş bir kitap kurduydu bu Zekircan. Hayal dünyasından çıktığı vakitlerde, yine başka bir hayal dünyasına, kitaplarına sarılırdı. Daha 13 yaşında nerdeyse bütün dünya klasiklerini bitirmiş, evindeki ansiklopedileri teker teker okumuştu.

Boylu poslu yakışıklı da bir çocuktu Zekircan. Ama ne hemcinsleriyle kuduruk faaliyetlerde bulunmak çekici gelirdi ona ne de kızlarla fingirdemek. Onun bu gizemli tavırları ve kendini toplumdan soyutlaması elbette ki kızların ilgisini çekmişti. Ama diğer yandan erkekler kıl olurlardı Zekircan'a. Sebepsiz yere ona sataşır, hassas duygularıyla oynarlardı. Futbol oynarlerken onu zorla kaleye koyup üstüne sert şut çekerlerdi. Zekircan hiçbir şey demezdi bu olanlara. Mizacında yoktu şiddet. O sevgiden, aşktan, dostluktan yanaydı.

Zekircan ne kadar umursamasa da ailesi onun en azından lise mezunu olabilmesi için okula para yedire yedire bir hal olmuşlardı. Eğitimci değil tüccardı bu okulun yöneticileri. Her sene daha çok para istiyorlardı Zekircan'ı sınıftan geçirmek için. Ailesi de ne yapsın veriyordu paracıkları.

Sancılı ve zor geçen eğitim hayatını nihayet bitirmişti Zekircan. Ailesi ne kadar üniversite okumasını istediyse de bunun imkansız bir şey olduğunu bildikleri için vaz geçmişlerdi bu fikirden. Zekircan'ı evlerinin yakınındaki bir büfeye eleman olarak yerleştirmişlerdi. En azından para kazanır ufaktan bir mesleği olurdu. İşte Zekircan'ın hayatını değiştirecek olaylar silsilesinin temelleri o gün atılmıştı...

Başlarda monoton olan iş hayatı bir süre sonra işe alınan bir kızla bambaşka bir hal almıştı. Kızın adı Nevbahar'dı. Nevbahar resmen doğanın bir harikasıydı. Boyuyla posuyla, alımıyla çalımıyla hareket eden bir dişilik timsaliydi. Zekircan'ın aklını başından almıştı bu kız. Sabahtan yatana kadar bu kızı düşünüyordu. Ama bir türlü ona açılamıyordu. Hayatı boyunca insanlar doğru düzgün muhabbet etmediği için de çekiniyordu bu kızla konuşmaktan. Kız da boş değildi ona. Ama Zekircan'ın garip tavırları, herhangi bir girişiminin ters tepebileceği düşüncesini yaratıyordu onda.

İşe başlayalı bir ay filan olmuştu. Zekircan işine adapte olmuştu. Ama bu nevbahar meselesi gittikçe içinde büyüyen bir hastalık haline gelmişti. Hele iş yerine gelip Nevbahar'a asılan erkekleri gördükçe küplere biniyordu. Bu durum karşısında kızı elinden kaçırmamak için bütün cesaretini toparlayıp kızla tanışmaya karar verdi. Evet. Daha ismini bilmediği bir kıza aşık olmuştu Zekircan. Ne kadar da garip şu hayat değil mi?

Zekircan'ın amansız, heyecan dolu, uçarı ve çılgın, serkeş ve bir o kadar da garip hayat hikayesinin bir kısmını okudunuz. Zekircan Nevbahar'a açıldı mı? Açıldıysa ne oldu? Zekircan'ın asıl iç hayatında ne fırtınalar kopuyor? Ve bunun gibi birçok sorunun cevabını merak ediyorsanız, biraz daha beklemek zorundasınız. Bunu zaman gösterecek.

Ama şunu unutmayın. Zekircan sadece bir birey değil, topluma ayna tutan bir fenomendir. Zekircan'ın ilerleyen zamandaki maceralarında buluşmak üzere. Saygılar...

2-3 cümlecik

Açıkçası neden blog açtığımı bilmiyorum. Bir dönem yazmanın beni çok derin bir boşluktan çıkardığını fark etmemdendi belki. Belki iki cümleyi bir araya getirmenin marifet olduğunu sanıp gaza gelmemdendi. Çok da kafa yormadım bu konuda ama yine de bulamadım cevabını. Cevap veremiyorum bu soruya. Neticede açtım bu blogu, boş bırakmak olmaz.

Kaç gün oldu yazmayalı bilmiyorum. Ne zaman otursam bilgisayarın başına yazacağım diye, kelimenin tam anlamıyla mallaşıyorum. Yazacak bir şeyimin olmamasından belki bu durum. Ki gerçekten yazacak hiçbir şey yok. Ne bir duygu ne de başımdan geçen bir olay.

Kendimi şu sıralar serbest meslek erbabı gibi hissediyorum. Ama boş boş dolananlarından. Günün nasıl geçip gittiğinden haberim bile yok. Bir yandan güzel bir duygu bu. Kafayı boşaltıyor insan böyle olunca.

Ama önümde beni bekleyen bir yol var ki sormayın. Ruh sağlığımı yitireceğim yaklaşık bir sene bekliyor beni. Öğretim açısından boş geçmiş bir üç seneden sonra kazanacağımdan emin olan bu güdülerim umarım haklıdır. Çünkü mantıken çok da mantıklı olmayan bir durum bu(garip cümle biliyorum).

Ufaktan test çözmeye başladım. Hatta bugün arkadaşlarımla kahve içerken test kitabını çıkarıp çözemediğim sorularımı sordum arkadaşıma. Bana yönelen endişeli bakışları şimdiden görebiliyorum. Zor bir sene olacak. Ama acı yoksa başarı da yoktur değil mi?

Birkaç Yağmur Damlası

Her seferinde olduğu gibi yakıcı güneşin ardından bulutlar gözüktü bugün. Bıraktılar damlalarını yeryüzüne doğru. Hava kapalı, çoğu insan için iç karatıcı. Kim ne derse desin ama seviyorum bu havaları. Öyle bir tat bırakmış ki damağımda bu atmosfer, ne zaman karşılaşsam kendimi hiç olmadığım kadar huzurlu hissediyorum. Hele cama çarpan yağmur damlacıklarının sesi ile bütünleşen şu ezgi de olunca...

Uzun süredir yazmıyorum. Aslında uzun süredir hiçbir şey yapmıyorum. İki dakika önce yaptığım şeyi hatırlayamaz oluyorum bazen. Daha biraz önce yaşadığım şeyler rüyaymış gibi geliyor. Boşlukta asılı kalmış gibiyim ve bu his mükemmel bir huzur veriyor bana. Uzun süredir olmadığım kadar dingin hissediyorum.

Senelerdir aynı şehirdeyim. Dönüp dolaşıp aynı yere dönüyorum. Hiçbir şey yapmıyor olduğum halde sanki dünyanın yükü omuzlarımdan bastırıyormuş gibi bir telaş içinde yaşıyorum. Yapmam gereken şeyler bitmiyor. Daha doğrusu yapmam gereken ve yapmadığım şeyler.

Bu yaşta ne beklenir ki bir insandan? Gördüklerim, göreceklerimin yanında o kadar küçük kalıyor ki. Ve bu da endişelendiriyor beni. Daha fazla kötülüğe ve haksızlığa ya da her neyse bunlar, onları daha çok görecek olmak hiç de memnun etmiyor beni. Daha fazla savaş hem de daha fazla kanlı olanlarından. Daha fazla ayrılık, daha fazla ihanet... Bu liste öyle uzuyor ki ucunu görmek mümkün değil. Sanki sütten çıkmış ak kaşık gibi konuşmam da saçmalık ya bu durumda, o başka mesele.

Ama şu yağmur... Sanki bütün kötü şeyleri arındırıyor bu dünyadan. Silip atıyor bütün lekeleri. Hepimizin içinde sakladığı lekeleri. Doğuştan kirliyiz zaten, sadece farkında değiliz. Ne kadar arınmaya çalışsak da çiğ süt emmişiz ya düzelmeyiz biz.

Ne kadar şikayet etsek de olanlardan, her zaman bir umut var içimizde. Bir gün lekelerimizden arınacağız ve işte o zaman mutluluk nedir göreceğiz. Saf bir mutluluk. İçinde sadece iyilik barındıran bir duygu. İşte o zaman insan olacağız. Ya da tam tersi, nihayet insan olmaktan kurtulacağız...

Küçür Bir Kıvılcım

Bir kıvılcımla başlar her şey. Küçücük bir an ile hayatımız değişir. Hayattan kopardığımız bir kare ağlatır bazen bizi. Yaşadığımız bütün bu olaylar küçük şeylere dayanır. Yaşarken fark etmediğimiz küçük ayrıntılarda...

Savaşlar bazen dünya üzerinde küçücük bir adamın çabasıyla kazanılır. Bazen aşklar küçük bir göz yaşı damlasıyla yeniden hayat bulur. İleride ünlü bir bilim adamı olacak bir çocuğun hayatını babasının bir anlık bakışı belirler bazen. Yazdığı bir kitapla kitleleri etkileyecek olan o yazarın belki yaşadığı ufacık bir şeydir sebep olan o başarıya. Bazen sadece bir kadın için gerçekleşir onca yıkım ve savaş.

Biz gözümüzü bulutlara uzanan o gökdelenlere dikerken, mutluluk küçücük bir karınca gibi geçer gider ayaklarımızın arasından. Yakalamak cidden zor. Peki mutluluk nedir ki sizce?

Genellikle insanlar mutlu olmak ister. Ama mutluluğun ne olduğunu açıklamak onu istemek kadar kolay değil. Onu elde ettiğini sanmak kolay da gerçekten yakalamak hiç kolay değil. Daha küçük yaşlardan itibaren önümüze koyduğumuz ya da birileri tarafından bizi oyalamak için koyulan o hedeflere ulaşmaya çabalıyoruz. Daha 18 yaşında hayatımızın en "belirleyici" sınavlarından birine giriyoruz. O sınav iyi geçse bile 4-5 sene sonra işsiz bir mezun olmaktan öteye gitmek pek de kolay olmuyor ya o ayrı mesele.

Bu hedefleri gerçekleştirdiğimizde mutlu oluyor muyuz peki? Bence kesinlikle hayır. Çoğu zaman mutlu olmamız gerektiğini düşündüğümüz için mutlu oluyoruz. Bunun farkına bile varmadan başka bir mutluluğun peşinden sürükleniyoruz. Belki de gerçekten mutlu oluyoruz, saçmalayan benim.

Ama nolursa olsun yine peşine düşmek lazım o mutluluğun. Eminim ki hepimizin tatmadığı gerçek bir mutluluk var. Yakaladığımızı zannetsek de aramayı bırakmamak gerek. Çoğu kez tekrarlamış olsam da hayat kısa. Ve bir mutluluk yetmez insana.

Anı Defteri-1

Ne kadar da hızlı geçiyor zaman be arkadaş. Daha birkaç gün önce kutladım yeni yaşımı. Malum, doğum günü olunca insan bir başka oluyor. Bir yaşı daha ardında bırakmanın çoğu insanda da bıraktığı tesiri yaşıyor. Bir sürü çocukluk anısı gözünün önünden geçiyor, gidiyor.

Ben de bunu yaşıyorum diyebiliriz. Daha dün gibi geliyor çocukluğum. Hala o, ortalıkta bulduğu kahve fincanlarını sinsice araklayıp, bir köşede içindeki telveleri yüzüne gözüne bulaştırarak yedikten sonra, annesinden azarın kralını yiyen çocuğum sanki. Hala o, yerde gördüğü karıncaları acımadan mideye indiren, çöpten beslenmeye çalışan çocuğum sanki. Ya da daha bir yaşında damacanaları deviren, durmadan kanepelerin yerlerini değiştiren( o gücü nerden bulmuşsam o da ayrı konu), camı çerçeveyi indiren ruh hastası.

Çocukluğum trajikomiktir benim. Çarpık bir aile yapısıyla büyümenin etkilerini çok yaşadım. Ama yine de şanslı sayarım kendimi. Çünkü ne kadar zorluk çekmiş olsalar da ailem ayakta kalmasını bildi. Hele annem. Sadece biyolojik babam olabilmeyi becerebilmiş o adamla onca seneyi geçirdikten sonra bile. Alkolik bir adamın ailesinde oluşan problemleri anlatmaya gerek duymuyorum bile. Üç aşağı beş yukarı tahmin edebilirsiniz zaten neler yaşandığını. Kendimi şanslı saymamın nedenlerinden biri de bunların hiçbirine şahit olmamış olmamdır. Kaldı ki abim bu konuda o kadar şanslı olamadı.

"İşin trajik kısmını gördük de komik kısmı nerde yea?" Diye sormanız gayet muhtemel bir durum şu noktada. İşte bu devrede annemle babamın boşanması sonucunda annemle ve abimle Taksim'de bir ara sokağa taşınmamızla başlayan hayatım devreye giriyor. Aslında hayatım o evde başladı diyebiliriz. Daha iki yaşında şeker, tombik bir çocuktum. Ve karşılaşacaklarımdan hiç mi hiç haberim yoktu.

Yaklaşık on üç senemi geçirdiğim o ev, Taksim'in arka sokaklarında bir yerdi. Başlarda gayet normal bir yerleşim merkezi olan evimiz zamanla travestilerin komşumuz olduğu, alttan gelen "eşcinsel barları"nın müzikleriyle şenlenmiş, apartmanın karşısındaki otoparktan gelen " gel abii!geeel! çevir ordan! toplatoplatoplatopla!" sesleriyle bezenmiş bir aile yuvasıydı. E haliyle insanın travesti komşusu filan olunca, ne kadar da kaçsa diyaloğa giriyor o insanlarla. Söz buradan açılmışken küçük bir anektot paylaşayım sizlerle:

Daha 4-5 yaşlarında bir çocuktum. Altımda pijamalarım annem tarafından bakkala gönderilmiştim. Amacım sadece ekmek filan almaktı sanırsam. Hemen köşedeki Yavuz Abi'nin bakkalından değil de ilerdeki bilmem ne gıdadan aldım alacağımı. Belki hemen köşedeki o bakkaldan yapsaydım alışverişimi, bunlar hiç gerçekleşmeyecekti. Bu kadar uzattığıma da bakmayın çok küçük bir olay aslında. Bakkalda alışverişimi tamamlamış giderken birden bir travesti içeri daldı.Sanki hayatı boyunca bu anı beklemiş gibi beni çevirdi ve psikolojimi bozan o soruyu sordu:

"şşt çocuk! ben abi miyim abla mıyım? ehuhuhaskdfnsgdf(envai çeşit kahkaha efekti)"

O an başımdan aşağı kaynar sular indi resmen. Suratımda bir "hönk?!" ifadesiyle hiçbir şey demeden bakkaldan koşarak uzaklaştım. Eve geldiğimde soluk soluğa kalmıştım. Ve inanır mısınız kimselere anlatamadım bu anımı uzun bir süre. Belki şimdi o kadar da anormal bir durum gibi gözükmüyor, ama o yaşlardaki bir çocuğu yeterince etkileyebileceğinin garantisini verebilirim size.

Neyse. Uzun zamandır yazmadığım için işin cıvkını çıkarttım bugün. Bu anı defterine başka bir zaman devam ederiz. Kendinize iyi bakın, esen kalın efendim.

Sadece Yaşa.

Havanın garip bir tadı vardı bugün. Geçmişe gönderdi beni bu tat. Hiç olmadık anıları getirdi aklıma. Her gün geçtiğim sokaklar bir başka geldi bugün. Her adımda bir anı daha çarptı yüzüme. Belki de geçmişimi hep bir yerlere gömüp gittiğim için oldum böyle. En ufak kürek darbesinde ortaya bir şeyler çıktı. Kimi zaman yüzümü güldürüp bir dayanak oldu bu anılar, kimi zaman ayağıma dolanıp bir engel oldu. Sanki bir mayın tarlasında gözlerim bağlanmış yürüyordum. Karşıma ne zaman, ne çıkacağını kestiremiyordum artık. Ama en güzeli de buydu ya zaten.

Yağmur çiselerken yürüdüğüm sokaklar daha anlamlıydı bugün. Anılarımla baş başaydım. Bir de aklımda fısıldayan bir sesin ağzından dökülen şu kelimelerle:

“Sadece yaşa.”

İki kelimecik, ama ne kadar da anlamlı değil mi? Sayfalar arasında kaybolup gidecek türden iki kelime. Ne kadar da güzel özetliyor nasıl yaşamamız gerektiğini. Plan yapmadan, özgürce yaşamak gerektiğini hatırlatıyor insana.

Sürekli elde edebileceğimiz ya da edemeyeceğimiz şeyler için planlar kurup duruyoruz. Kimi zaman sevdiklerimizi ezip geçiyoruz bu amaçlar uğrunda. Bazen kalp kırıyoruz, bazen kırılan kalp bizimki oluyor. Ama çoğu zaman ne yaşadığımızın farkında olmuyoruz. Kurduğumuz planlar, hayaller hızlandırıyor zamanı. Nasıl geçip gittiğinin farkına varamıyoruz zamanın. Bir bakmışız ki günler, aylar hatta yıllar geçip gitmiş. Kimi hedeflerimiz gerçekleştirilmiş, kimi hedeflerimiz hayal kırıklığı ile sonuçlanmış. Bence asıl önemli olan başarmamız veya başarmamamız değil. Başarıdan veya başarısızlıktan ne çıkardığımız. Tecrübe denilen şey budur benim görüşümde. Acı da bir tecrübedir sevinç de. Tattığımız her duygu, gördüğümüz her olay bir tecrübe kaynağıdır. Bundan yararlanmak veya yararlanmamak insanın kendisine düşer.

Bazı şeyleri kitaplardan, filmlerden veya şarkılardan öğrenemeyiz. Onları ancak yaşayarak öğrenebiliriz. Çoğu insan bunu fark etmez. Aileler de bu hataya düşer genellikle. Çocuğunu altın bir kafese tıkıp durmadan onu rahatsız ederek onu olması gerektiği gibi yetiştirdiklerini düşünürler. Bilmezler ki onları korudukları gibi hayattan yoksun bıraktıklarını. Herkesin hayatı kendisinedir. İster yedisinde ister yetmişinde olsun. Herkes biraz özel yaşama ihtiyaç duyar. Biraz kendini dinlemeye, kendiyle vakit geçirmeye. Bunu yapmazsa insan yozlaşır, bağımlı olur. Etrafındakiler olmadan yaşayamaz.

Ben de bu durumdan muzdarip sayılırım. Uzun zamandır kendime vakit ayırmadığımı fark ettim bugün. Ya derslere gömülmüşüm ya fütursuzca içmeye, eğlenmeye. Ya kız arkadaşımın dertleriyle uğraşmaktan bitap düşmüşüm ya da arkadaşlarımın peşinde avare olmuşum. Ya da ailevi sorunlar nedeniyle kendimi yiyip bitirmişim. Ama oturup “ben ne istiyorum” diye düşünmemişim uzun zamandır.

Ben ne istiyorum biliyor musunuz?

Biraz yalnız kalmak, kendime vakit ayırmak istiyorum. Bir süre sadece kendimi düşünmek istiyorum. Biraz anılarımla yaşamak, bazen hüzünlenip bazen mutlu olmak istiyorum. “Sadece yaşamak” istiyorum. Hayat nasıl geliyorsa. Plan kurmadan, yarın ne olacak kaygısı taşımadan. Kafama hiçbir derdi takmadan yaşamak istiyorum. Yani olması gerektiği gibi yaşamak.

Ne kadar da çok şey istiyorum değil mi?

Bence siz de isteyin. Her zaman fedakâr olmak, sırf başkalarını düşünmek zorunda değilsiniz. Hayat sizin hayatınız. Başkalarına bağımlı olarak yaşamak saçma değil mi sizce de?

Etrafınızda sürüyle insan olsa da, sizi hiç bırakıp gitmeyeceklerine söyleseler de inanmayın siz. Kanmayın bu yalana. Her zaman yalnızsınız. İnsanlar sadece hayatınızda eşlik eder size. Hayatınızın ayrılmaz bir parçası yapmayın kimseyi. Çünkü kimseye muhtaç değilsiniz. Yalnız başınıza var olmayı öğrenin. Bu yapabileceğiniz en akıllıca işlerden birisi olacaktır.

insanlar

Bir gün herhangi bir yerde dolaşırken insanları incelediniz mi hiç?

Eminim ki çoğu insan bu soruya hayır cevabını verecektir. Evet, cevabını verenler ise azınlıkta olduğu gibi bunu da pek sık yapan insanlar olmayacaktır. Çünkü hepimiz bir telaş içindeyiz. Herkesin kafası bir şeyle meşgul. Kimisi sevgilisini, kimisi kötü geçen sınavını, kimisi ailesini düşünür. Kimileri ise aklımızın ucundan bile geçmesi olanaksız dertlerini, tasalarını ya da sevinçlerini düşünür.

Hepimiz, her gün aynı sokağın aynı köşesinden dönüp, aynı otobüs durağında bekliyoruz. Aynı yolları aşındırıp yine aynı yerlere gidiyoruz. Her şey yerli yerinde ve yolunda gibi görünse de bir sorun varmış gibi gelmiyor mu size de?

Bir eksiklik var sanki. Her zaman varlığını hissettiğim, bazıları varlığını unuttuğum bir eksiklik. Ama o hep orda. Ortaya çıkıp rahatsız etmek için boş anımı bekliyor. Vücuduma giren sinsi bir hastalık gibi o. En mutlu anımda da gelir, en mutsuz anımda da. Bu duyguya neden olan eksiklik nedir ya da nedir bu duruma yol açan sebep diye sordum kendime. Ve fark ettim ki cevabı çok basit.

İnsan olmak.

Saçma gelmiş olabilir bu cevabım. Ama biraz düşünürseniz çok haklı olduğuma katılacaksınız siz de. Çünkü insan doyumsuz bir canlıdır. Nankördür. Ve her zaman daha fazlasını ister. Elindekiyle yetinmek yerine yasak meyveye yönelir. Günahlar her zaman çekici gelir ona. Onun olan ise çekici olmaktan çıkar. Hırsına yenik düşer ve duygularını kontrol edemediği için yanlış kararlar verir. Hani terzi kendi söküğünü dikemez derler ya, o hesap işte.
He bir de bilgiçtir bu insanoğlu. Alçakgönüllüsüne rastlamak zordur. Etrafındakilere sanki feleğin çemberinden geçmişçesine, bilgiç bir tavırla öğütler verir insan. Ki çoğunlukla doğru öğütlerdir bunlar. Ama bu öğütleri kendine vermekte zorlanır. Peki, neden zorlanır? Bunun cevabı da çok basit.

Duygular.

Duygularınız görmenizi engeller. Bir tül perde çeker önünüze. Fark etmezsiniz o tül perde ardından gördüğünüz güzelliklerin gerçek yüzünü. Çürümüş bir ağacın gölgesini görürsünüz. Hayran kalırsınız. Zaman geçer o tül perdeyi kaldırırsınız önünüzden. Ve gördüğünüz manzara çok farklı olur. İşte o zaman bir şaşkınlık yaşarsınız.

Gariptir biraz, insan olmak. Doğadaki herhangi bir canlı olmaya benzemez. Önünde birçok yol uzanır insanın. Hangisine gideceğine kendi karar verir. Kimisi zirveye yakın başlar yoluna, kimisi en uzak köşesinden.

Sakın kendimi muaf tuttuğumu sanmayın. Dedim ya, bu eksikliğin sebebi bu. Aslında hayatım gayet dolu. Şikâyet etmeye hakkım bile yok. Ama ben de herkes gibi bir tül perdenin arkasından bakıyorum bazen. O perdenin varlığından haberdar olduğum halde bile. İşin acı tarafı ise bu perdeyi seviyor olmamdır. Çünkü ne zaman o perdenin ardına geçsem, dünyanın en mutlu insanı oluyorum. Her ne kadar bile bile kör olmaksa da bu perdenin ardına gizlenmek, bir yandan da dünyanın en güzel hislerinden birini tattırır insana.

Ben anlatacağımı anlattım. İçimi döktüm bu satırlara. Okuduysanız ne mutlu. O zaman sıra sizde. Siz hayatınızı perdeler ardında mı geçireceksiniz? Yoksa o perdeleri kaldırıp gerçeklerle mi yüzleşeceksiniz? Karar sizin…

unutmak

Söylendiği kadar yapılması da kolay bir şey olsa daha güzel olurdu değil mi? Gerçekten kolay bir şey değil çünkü. Ve şuna inanıyorum ki hiçbir insan, kimseyi ya da hiçbir şeyi tamamıyla unutamaz. Belki çok derinlere atar onu ama söküp atamaz kalbinden. Çünkü söküp atmaya kalkarsa, kalbinin bir parçasını da onunla birlikte kaybeder.
Unutmak değil de unutmak zorunda kalmaktır aslında acı veren insanlara. Önemsiz bir şeyi unutmak koymaz insana. Zaten önemsizdir, bir değeri yoktur gözünde pek. Ama değer verdiğiniz bir şeyi veya bir kimseyi unutmak zorunda olduğunuz için unutmaya çalışmak nasıl hissettirir sizce? Hele eliniz kolunuz bağlandıysa. Ayaklarınızın altında küçücük görünen o dünya, birden kocaman olur gözlerinizde. Kaçacak yer ararsınız. Bir deliğe tıkılıp hayatınızı her şeyden uzakta geçirmek istersiniz. Çünkü ne kadar unutmaya çalışırsanız çalışın her şey onu hatırlatacaktır. Bir resim, bir kitap, bir söz ya da en ufak bir mimik bile onu hatırlatabilir olacaktır. Şarkılarda kendinizi bulmaya başlayacaksınız, hikâyeler, romanlar sanki sizin hayatınızdan çalınmış gibi gelecek. Göğsünüze sancılar girecek, sanki eziliyormuş gibi gelecek kalbiniz.
Hep de böyle sürmeyecek tabi. Yaralarınız açıldığı gibi kapanacaktır elbet. Yavaşça arınacaktır zihniniz, kalbiniz. Acınız yok olmaya başlayacaktır. Artık onu hatırladığınızda canınız yanmayacak. Tersine bir tebessüm oluşacaktır yüzünüzde.” Vay be ne hallere düşmüşüm” diyeceksiniz. Biraz daha güçlü hissedeceksiniz işte o zaman. Çünkü başarmış olacaksınız. Birini daha kalbinize gömmüş olacaksınız. Biraz daha dolacak içiniz, biraz daha içli olacaksınız.
Bugün ben de bunu yapıyorum. Artık geçmişi düşünmeyeceğim, yeterince takılı kaldım zaten orda. Bütün acılarımı, üzüntülerimi bir sandığa kilitledim ve kalbimin en derin yerine gömdüm. Anahtarı da attım gitti. Bundan sonra ne biri gelip o sandığı bulmak için derinlerine kadar kazar kalbimi, ne de biri bulup getirir o anahtarı. Mümkünse bir daha açmamak üzere, her ne kadar yakamasam da, kapattım bütün defterleri. Hepsine elveda.

kaybetmek

Bir boşluğa düşmek nedir bilir misin? Parmak uçlarına kadar hissizleşmek, ne zaman yere çakılacağını bilmemek.
Tam kalbinin ortasına bir sancı girmesinin ne demek olduğunu bilir misin peki? Her aklına geldiğinde iştahının kaçmasının, gözlerinin dalmasının, kalbinin sanki hastaymış gibi atmasının ne demek olduğunu.
Amaçsızca onu düşünmek nedir bilir misin? Her sokakta onu bulmak her fotoğrafta onu görmek nasıldır. Hiçbir şey olmasa bile gözlerini kapattığında onun tebessümünü görmek ne hale getirir seni.
Çok değil, daha birkaç gün önce seni mutlu eden her hayalin seni artık delicesine mutsuz etmesinin nasıl bir şey olduğunu bilir misin? Her aklına geldiğinde gülümsemenin soluklaşması, gözlerinin donuklaşması nasıl bir şeydir sence? Âşık olmak mıdır sence bu belirtilerin seni ulaştırdığı sonuç?
Hayır. Âşık olduğun insanı kaybetmektir bu. İşte o zaman anlarsın hayatın boyunca etrafında gördüğün üzgün insanları. Onsuz olamam diye omzunda ağlayan dostlarını. O zaman anlarsın bunca filmin, kitabın, şiirin, şarkının manasını. Bir pişmanlık sarar seni işte o vakit. Keşke daha çok sarılsaydım. Keşke daha çok dokunsaydım ona dersin. Keşke daha çok baksaydım o kocaman, güzel gözlerine. O kadar çok keşke dersin ki. Bu yük sana ağır gelmeye başlar.
Bir süre sonra toparlanırsın. Başka kalplerden medet umarsın. Sanki yaranı saracakmış gibi yabancı kadınlarda bulursun kendini. Ama boşunadır bunca çaba. Çünkü her gülümseyiş her dokunuş sana onu hatırlatacaktır. Hani çivi çiviyi söker derler ya. İnanma sen öyle şeylere. Hiçbir şeye çare değildir.
Yapabileceğin tek şey oturup yasını tutmaktır. O zehri içinden atmaktır. Her hatırada biraz daha üzülürsün ama gittikçe iyileşirsin.
Ama hiçbir zaman ondan nefret etme. Her ne yapmış olursa olsun. Geçmişe bakınca gülümseyeceğin anlarla doldurmuştur çünkü hayatını. Her ne kadar üzmüşse de bir o kadar mutlu etmiştir seni. Hiçbir şey sonsuza kadar sürmez. Onun sevgisinin de süresi dolmuştu demek.
Asıl önemli olan nedir biliyor musun? Sevdiğinin değerini zamanında anlamaktır. O gittikten sonra değil. O yüzden benden sana küçük bir tavsiye, hazır hala yanındayken ona bir daha sarıl. Bir daha öp o güzel dudaklarından. Çünkü son görüşün onu belki de.

Ortaya Karışık

Sadece yazmak istiyorum. Daha yazacak bir konu bile bulamadım oysaki. Derdimi en iyi bu şekilde anlattığımdandır belki bu yazma isteği. Bir arkadaşa dert yanmaya benzemiyor çünkü yazmak. Herkesten önce kendine anlatmaktır yazmak. Duygularını herkesten önce kendinle paylaşırsın çünkü yazdığında. Asıl önemli olan da bu değil mi zaten? Herkesin düştüğü bir hata değil midir kendine açılamamak?
Çoğu zaman bir çözüm için dilenir insan başkalarından. Ama bilse ki çözümü sadece içinde bulunduğu durumu görmekle elde edebileceğini, böyle olur muydu sizce dünya? Birçok şeyi değiştirmez miydi bu bakış açısı? Her ne kadar böyle konuşsam da aynı hataya ben de düşüyorum. Kendi meselelerimde objektif olmakta zorlanıyorum çoğu zaman. Davranmamam gerektiği gibi davranıyorum. Ve bunun tek sebebi sahip olduğum duygular. Kimilerine göre zayıflık olsa da bu duygular, aslında insan olmamızın en büyük getirisidir. Bunlara sırt çevirmek saçmalıktır.
Şu kısa hayatımda her tür insanı tanıdım diyemem. Ama az şey de görmedim. Ve gördüğüm bir insan tipi de kendini duygusuz kılmaya çalışanlardı. Genellikle büyük acılar çekmiş olurdu bu insanlar. Ya ailesinden muzdaripti ya eski sevgilisinden ya da onu sırtından vuran arkadaşlarından. Bir daha aynı yarayı almamak için kapatır kendini bu insanlar. Kendilerini mutsuzluktan korudukları gibi mutlu olmaktan da yoksun kılarlar. Ama hayat bunun için fazla kısa değil mi sizce? İnsan acıdan neden korkar ki? Acı da hayatın bir parçasıdır ve acı çekmeden kimse gerçek mutluluğu tadamaz benim görüşümü soracak olursanız. Acı çektiğinde fark etmese de yaşadığını hisseder insan. Çünkü hayatta mutluluktan havalarda uçabilmek olduğu gibi kederden yerin dibine girmek, sürünmek de vardır. Ve çoğu insan fark etmez bu acıların ne kadar gerekli olduğunu. Onlara göre acı olmadan hayat çok daha mükemmel olacaktır. Ama bu da dediğim gibi safsatadan ibarettir. Hani bir şarkıda da geçer ya “ ama olsun, acılar adam eder adamı”. Hayatımda duyduğum en esaslı sözlerden biridir bu. Acılar değil midir insanı olgunlaştıran? Belki bazı şeyleri götürür sizden. Saflığınızı, çocukluğunuzu elinizden alır acımasızca. Bir daha o çocuksu mutluluğu yaşayamazsınız belki. O tozpembe hayat birden darmaduman olur gözünüzün önünde. Ama bir yandan da daha farkında olursunuz hayatın. Daha anlamlı gelir şarkılar, şiirler. Çünkü siz nasıl tattıysanız o acıları, o sanat eserini üretenler de tatmıştır o acı şerbetten. Size hiçbir etkide bulunmayan şarkılar gözünüzde yaşların belirmesine neden olur, önceleri anlamsız gelen o şiirler, bırakın şiirleri bir mısra bile bütün dünyanızı döndürebilecek hale gelir.
Ne kadar acımasızca aslında hayat değil mi? Mutluluğu size sunduğu gibi geri alabiliyor. Sizi göklere çıkardığı gibi yerin dibine sokabiliyor. Ama eğer her yere çakıldıktan sonra kalkmasını biliyorsanız, hayatı yaşanması gerektiği gibi yaşayan insanlardansınız bence. Acıdan kaçmıyor, tersine üstüne gidiyorsanız, hayatı tüm yönleriyle yaşamaya adaysınız demektir. Çünkü siz hayattan kaçanlardan değilsinizdir.
Eğer buraya kadar okuduysanız yazımı, öncelikle teşekkür etmek istiyorum. Söylediklerimi saçma da bulabilirsiniz mantıklı da. Ama unutmayın ki hayat yaşamak içindir. Sakın neden var olduğunuzu unutmayın. Çünkü herkes ağlayarak açsa da gözlerini hayata, mutlu olmaya gelmiştir bu çöplüğe.