Ne kadar da hızlı geçiyor zaman be arkadaş. Daha birkaç gün önce kutladım yeni yaşımı. Malum, doğum günü olunca insan bir başka oluyor. Bir yaşı daha ardında bırakmanın çoğu insanda da bıraktığı tesiri yaşıyor. Bir sürü çocukluk anısı gözünün önünden geçiyor, gidiyor.
Ben de bunu yaşıyorum diyebiliriz. Daha dün gibi geliyor çocukluğum. Hala o, ortalıkta bulduğu kahve fincanlarını sinsice araklayıp, bir köşede içindeki telveleri yüzüne gözüne bulaştırarak yedikten sonra, annesinden azarın kralını yiyen çocuğum sanki. Hala o, yerde gördüğü karıncaları acımadan mideye indiren, çöpten beslenmeye çalışan çocuğum sanki. Ya da daha bir yaşında damacanaları deviren, durmadan kanepelerin yerlerini değiştiren( o gücü nerden bulmuşsam o da ayrı konu), camı çerçeveyi indiren ruh hastası.
Çocukluğum trajikomiktir benim. Çarpık bir aile yapısıyla büyümenin etkilerini çok yaşadım. Ama yine de şanslı sayarım kendimi. Çünkü ne kadar zorluk çekmiş olsalar da ailem ayakta kalmasını bildi. Hele annem. Sadece biyolojik babam olabilmeyi becerebilmiş o adamla onca seneyi geçirdikten sonra bile. Alkolik bir adamın ailesinde oluşan problemleri anlatmaya gerek duymuyorum bile. Üç aşağı beş yukarı tahmin edebilirsiniz zaten neler yaşandığını. Kendimi şanslı saymamın nedenlerinden biri de bunların hiçbirine şahit olmamış olmamdır. Kaldı ki abim bu konuda o kadar şanslı olamadı.
"İşin trajik kısmını gördük de komik kısmı nerde yea?" Diye sormanız gayet muhtemel bir durum şu noktada. İşte bu devrede annemle babamın boşanması sonucunda annemle ve abimle Taksim'de bir ara sokağa taşınmamızla başlayan hayatım devreye giriyor. Aslında hayatım o evde başladı diyebiliriz. Daha iki yaşında şeker, tombik bir çocuktum. Ve karşılaşacaklarımdan hiç mi hiç haberim yoktu.
Yaklaşık on üç senemi geçirdiğim o ev, Taksim'in arka sokaklarında bir yerdi. Başlarda gayet normal bir yerleşim merkezi olan evimiz zamanla travestilerin komşumuz olduğu, alttan gelen "eşcinsel barları"nın müzikleriyle şenlenmiş, apartmanın karşısındaki otoparktan gelen " gel abii!geeel! çevir ordan! toplatoplatoplatopla!" sesleriyle bezenmiş bir aile yuvasıydı. E haliyle insanın travesti komşusu filan olunca, ne kadar da kaçsa diyaloğa giriyor o insanlarla. Söz buradan açılmışken küçük bir anektot paylaşayım sizlerle:
Daha 4-5 yaşlarında bir çocuktum. Altımda pijamalarım annem tarafından bakkala gönderilmiştim. Amacım sadece ekmek filan almaktı sanırsam. Hemen köşedeki Yavuz Abi'nin bakkalından değil de ilerdeki bilmem ne gıdadan aldım alacağımı. Belki hemen köşedeki o bakkaldan yapsaydım alışverişimi, bunlar hiç gerçekleşmeyecekti. Bu kadar uzattığıma da bakmayın çok küçük bir olay aslında. Bakkalda alışverişimi tamamlamış giderken birden bir travesti içeri daldı.Sanki hayatı boyunca bu anı beklemiş gibi beni çevirdi ve psikolojimi bozan o soruyu sordu:
"şşt çocuk! ben abi miyim abla mıyım? ehuhuhaskdfnsgdf(envai çeşit kahkaha efekti)"
O an başımdan aşağı kaynar sular indi resmen. Suratımda bir "hönk?!" ifadesiyle hiçbir şey demeden bakkaldan koşarak uzaklaştım. Eve geldiğimde soluk soluğa kalmıştım. Ve inanır mısınız kimselere anlatamadım bu anımı uzun bir süre. Belki şimdi o kadar da anormal bir durum gibi gözükmüyor, ama o yaşlardaki bir çocuğu yeterince etkileyebileceğinin garantisini verebilirim size.
Neyse. Uzun zamandır yazmadığım için işin cıvkını çıkarttım bugün. Bu anı defterine başka bir zaman devam ederiz. Kendinize iyi bakın, esen kalın efendim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder