Sadece Yaşa.

Havanın garip bir tadı vardı bugün. Geçmişe gönderdi beni bu tat. Hiç olmadık anıları getirdi aklıma. Her gün geçtiğim sokaklar bir başka geldi bugün. Her adımda bir anı daha çarptı yüzüme. Belki de geçmişimi hep bir yerlere gömüp gittiğim için oldum böyle. En ufak kürek darbesinde ortaya bir şeyler çıktı. Kimi zaman yüzümü güldürüp bir dayanak oldu bu anılar, kimi zaman ayağıma dolanıp bir engel oldu. Sanki bir mayın tarlasında gözlerim bağlanmış yürüyordum. Karşıma ne zaman, ne çıkacağını kestiremiyordum artık. Ama en güzeli de buydu ya zaten.

Yağmur çiselerken yürüdüğüm sokaklar daha anlamlıydı bugün. Anılarımla baş başaydım. Bir de aklımda fısıldayan bir sesin ağzından dökülen şu kelimelerle:

“Sadece yaşa.”

İki kelimecik, ama ne kadar da anlamlı değil mi? Sayfalar arasında kaybolup gidecek türden iki kelime. Ne kadar da güzel özetliyor nasıl yaşamamız gerektiğini. Plan yapmadan, özgürce yaşamak gerektiğini hatırlatıyor insana.

Sürekli elde edebileceğimiz ya da edemeyeceğimiz şeyler için planlar kurup duruyoruz. Kimi zaman sevdiklerimizi ezip geçiyoruz bu amaçlar uğrunda. Bazen kalp kırıyoruz, bazen kırılan kalp bizimki oluyor. Ama çoğu zaman ne yaşadığımızın farkında olmuyoruz. Kurduğumuz planlar, hayaller hızlandırıyor zamanı. Nasıl geçip gittiğinin farkına varamıyoruz zamanın. Bir bakmışız ki günler, aylar hatta yıllar geçip gitmiş. Kimi hedeflerimiz gerçekleştirilmiş, kimi hedeflerimiz hayal kırıklığı ile sonuçlanmış. Bence asıl önemli olan başarmamız veya başarmamamız değil. Başarıdan veya başarısızlıktan ne çıkardığımız. Tecrübe denilen şey budur benim görüşümde. Acı da bir tecrübedir sevinç de. Tattığımız her duygu, gördüğümüz her olay bir tecrübe kaynağıdır. Bundan yararlanmak veya yararlanmamak insanın kendisine düşer.

Bazı şeyleri kitaplardan, filmlerden veya şarkılardan öğrenemeyiz. Onları ancak yaşayarak öğrenebiliriz. Çoğu insan bunu fark etmez. Aileler de bu hataya düşer genellikle. Çocuğunu altın bir kafese tıkıp durmadan onu rahatsız ederek onu olması gerektiği gibi yetiştirdiklerini düşünürler. Bilmezler ki onları korudukları gibi hayattan yoksun bıraktıklarını. Herkesin hayatı kendisinedir. İster yedisinde ister yetmişinde olsun. Herkes biraz özel yaşama ihtiyaç duyar. Biraz kendini dinlemeye, kendiyle vakit geçirmeye. Bunu yapmazsa insan yozlaşır, bağımlı olur. Etrafındakiler olmadan yaşayamaz.

Ben de bu durumdan muzdarip sayılırım. Uzun zamandır kendime vakit ayırmadığımı fark ettim bugün. Ya derslere gömülmüşüm ya fütursuzca içmeye, eğlenmeye. Ya kız arkadaşımın dertleriyle uğraşmaktan bitap düşmüşüm ya da arkadaşlarımın peşinde avare olmuşum. Ya da ailevi sorunlar nedeniyle kendimi yiyip bitirmişim. Ama oturup “ben ne istiyorum” diye düşünmemişim uzun zamandır.

Ben ne istiyorum biliyor musunuz?

Biraz yalnız kalmak, kendime vakit ayırmak istiyorum. Bir süre sadece kendimi düşünmek istiyorum. Biraz anılarımla yaşamak, bazen hüzünlenip bazen mutlu olmak istiyorum. “Sadece yaşamak” istiyorum. Hayat nasıl geliyorsa. Plan kurmadan, yarın ne olacak kaygısı taşımadan. Kafama hiçbir derdi takmadan yaşamak istiyorum. Yani olması gerektiği gibi yaşamak.

Ne kadar da çok şey istiyorum değil mi?

Bence siz de isteyin. Her zaman fedakâr olmak, sırf başkalarını düşünmek zorunda değilsiniz. Hayat sizin hayatınız. Başkalarına bağımlı olarak yaşamak saçma değil mi sizce de?

Etrafınızda sürüyle insan olsa da, sizi hiç bırakıp gitmeyeceklerine söyleseler de inanmayın siz. Kanmayın bu yalana. Her zaman yalnızsınız. İnsanlar sadece hayatınızda eşlik eder size. Hayatınızın ayrılmaz bir parçası yapmayın kimseyi. Çünkü kimseye muhtaç değilsiniz. Yalnız başınıza var olmayı öğrenin. Bu yapabileceğiniz en akıllıca işlerden birisi olacaktır.