insanlar

Bir gün herhangi bir yerde dolaşırken insanları incelediniz mi hiç?

Eminim ki çoğu insan bu soruya hayır cevabını verecektir. Evet, cevabını verenler ise azınlıkta olduğu gibi bunu da pek sık yapan insanlar olmayacaktır. Çünkü hepimiz bir telaş içindeyiz. Herkesin kafası bir şeyle meşgul. Kimisi sevgilisini, kimisi kötü geçen sınavını, kimisi ailesini düşünür. Kimileri ise aklımızın ucundan bile geçmesi olanaksız dertlerini, tasalarını ya da sevinçlerini düşünür.

Hepimiz, her gün aynı sokağın aynı köşesinden dönüp, aynı otobüs durağında bekliyoruz. Aynı yolları aşındırıp yine aynı yerlere gidiyoruz. Her şey yerli yerinde ve yolunda gibi görünse de bir sorun varmış gibi gelmiyor mu size de?

Bir eksiklik var sanki. Her zaman varlığını hissettiğim, bazıları varlığını unuttuğum bir eksiklik. Ama o hep orda. Ortaya çıkıp rahatsız etmek için boş anımı bekliyor. Vücuduma giren sinsi bir hastalık gibi o. En mutlu anımda da gelir, en mutsuz anımda da. Bu duyguya neden olan eksiklik nedir ya da nedir bu duruma yol açan sebep diye sordum kendime. Ve fark ettim ki cevabı çok basit.

İnsan olmak.

Saçma gelmiş olabilir bu cevabım. Ama biraz düşünürseniz çok haklı olduğuma katılacaksınız siz de. Çünkü insan doyumsuz bir canlıdır. Nankördür. Ve her zaman daha fazlasını ister. Elindekiyle yetinmek yerine yasak meyveye yönelir. Günahlar her zaman çekici gelir ona. Onun olan ise çekici olmaktan çıkar. Hırsına yenik düşer ve duygularını kontrol edemediği için yanlış kararlar verir. Hani terzi kendi söküğünü dikemez derler ya, o hesap işte.
He bir de bilgiçtir bu insanoğlu. Alçakgönüllüsüne rastlamak zordur. Etrafındakilere sanki feleğin çemberinden geçmişçesine, bilgiç bir tavırla öğütler verir insan. Ki çoğunlukla doğru öğütlerdir bunlar. Ama bu öğütleri kendine vermekte zorlanır. Peki, neden zorlanır? Bunun cevabı da çok basit.

Duygular.

Duygularınız görmenizi engeller. Bir tül perde çeker önünüze. Fark etmezsiniz o tül perde ardından gördüğünüz güzelliklerin gerçek yüzünü. Çürümüş bir ağacın gölgesini görürsünüz. Hayran kalırsınız. Zaman geçer o tül perdeyi kaldırırsınız önünüzden. Ve gördüğünüz manzara çok farklı olur. İşte o zaman bir şaşkınlık yaşarsınız.

Gariptir biraz, insan olmak. Doğadaki herhangi bir canlı olmaya benzemez. Önünde birçok yol uzanır insanın. Hangisine gideceğine kendi karar verir. Kimisi zirveye yakın başlar yoluna, kimisi en uzak köşesinden.

Sakın kendimi muaf tuttuğumu sanmayın. Dedim ya, bu eksikliğin sebebi bu. Aslında hayatım gayet dolu. Şikâyet etmeye hakkım bile yok. Ama ben de herkes gibi bir tül perdenin arkasından bakıyorum bazen. O perdenin varlığından haberdar olduğum halde bile. İşin acı tarafı ise bu perdeyi seviyor olmamdır. Çünkü ne zaman o perdenin ardına geçsem, dünyanın en mutlu insanı oluyorum. Her ne kadar bile bile kör olmaksa da bu perdenin ardına gizlenmek, bir yandan da dünyanın en güzel hislerinden birini tattırır insana.

Ben anlatacağımı anlattım. İçimi döktüm bu satırlara. Okuduysanız ne mutlu. O zaman sıra sizde. Siz hayatınızı perdeler ardında mı geçireceksiniz? Yoksa o perdeleri kaldırıp gerçeklerle mi yüzleşeceksiniz? Karar sizin…