Söyleyecek çok şey var aslında. Ama çoğu zaman dilimizin ucuna gelmez, çıkmaz ağzımızdan bir türlü kelimeler. Çünkü hissedebildiklerimiz söyleyebildiklerimizden fazladır ne yazık ki. Çoğu zaman isimsiz kalır duygular, durumlar ya da her neyse yaşananlar, duyulanlar.
O yüzden severim yazılmışları okumayı, söylenmişleri dinlemeyi. Ya da yaşanmakta olanlara şahit olmayı, onları yaşamayı. Aslında evet, fazlasıyla yaşıyorum bu aralar. Yaşayabileceğim ne varsa. Çünkü bu konuda çok açım. Uzun süredir yaşamayı bırakmıştım ve kaybolmuştum. O yarattığım rollerin arasında dolanıyordum. Neden rol yapar ki insan? Aptallık işte benimki de.
İnsan hiçbir zaman yeterince uzağa kaçamaz bir daha anladım. Ne kadar koşarsan koş, ne kadar saklanırsan saklan birine toslarsın. Bu bir arkadaş olur belki, belki de bir ebeveyn, belki de bir sevgili. Ama elbet toslarsın
çünkü tek kaçan sen değilsindir. Gözlerini kapatıp kontrolsüzce sağa sola kaçışan insanların olduğu bir yerdesin çünkü. Ve yine insanlar korkak, nankör, bencil ve aynı zamanda şaşırtıcı bir şekilde sevgi dolu çünkü. Çünkü ne kadar ümidini kaybetse de, kaybolsa da insan, sevilir.
Ara sıra da sever.
Çok kişi sevdim. Daha doğrusu çok şeyi sevdim ben. Benim için araların sıraların duygusu değildi sevmek. Ama ne yazık ki zaman herkese yaptığı gibi beni de köreltmeye başladı. Artık o kadar saf o kadar iyimser değilim. Olgunlaşmak mı deniliyor buna? Bence saçmalık. Olgunlaşmak değil, sağa sola kaçmaktan unutmaya başlamaktır insanı insan yapan şeyleri. Ya da insan olmak bu sürecin sonunda ulaşılan bir durumdur. Zaten insan yararlı bir varlık mıdır sanki?
İnsan zararlıdır. İnsanı insan yapan özellikler zararlıdır asıl. Çünkü insanı insan yapan sadece düşünen, konuşan bir canlı olması değil, hisleri olan bir canlı olmasıdır. Çünkü hisler sadece sevgi, aşk, şefkat gibi iyi olduğu aşılanan şeylerden ibaret değildir. Sizi bilmem ama benim için bunu kabul etmek acı geliyor.
Ama şikayetim yok. Ben hep mutlu olmayı dileyen bir insan değilim çünkü. Umarım hep mutlu olmam.
