Ara Sıra

Söyleyecek çok şey var aslında. Ama çoğu zaman dilimizin ucuna gelmez, çıkmaz ağzımızdan bir türlü kelimeler. Çünkü hissedebildiklerimiz söyleyebildiklerimizden fazladır ne yazık ki. Çoğu zaman isimsiz kalır duygular, durumlar ya da her neyse yaşananlar, duyulanlar.

O yüzden severim yazılmışları okumayı, söylenmişleri dinlemeyi. Ya da yaşanmakta olanlara şahit olmayı, onları yaşamayı. Aslında evet, fazlasıyla yaşıyorum bu aralar. Yaşayabileceğim ne varsa. Çünkü bu konuda çok açım. Uzun süredir yaşamayı bırakmıştım ve kaybolmuştum. O yarattığım rollerin arasında dolanıyordum. Neden rol yapar ki insan? Aptallık işte benimki de.

İnsan hiçbir zaman yeterince uzağa kaçamaz bir daha anladım. Ne kadar koşarsan koş, ne kadar saklanırsan saklan birine toslarsın. Bu bir arkadaş olur belki, belki de bir ebeveyn, belki de bir sevgili. Ama elbet toslarsın
çünkü tek kaçan sen değilsindir. Gözlerini kapatıp kontrolsüzce sağa sola kaçışan insanların olduğu bir yerdesin çünkü. Ve yine insanlar korkak, nankör, bencil ve aynı zamanda şaşırtıcı bir şekilde sevgi dolu çünkü. Çünkü ne kadar ümidini kaybetse de, kaybolsa da insan, sevilir.


Ara sıra da sever.


Çok kişi sevdim. Daha doğrusu çok şeyi sevdim ben. Benim için araların sıraların duygusu değildi sevmek. Ama ne yazık ki zaman herkese yaptığı gibi beni de köreltmeye başladı. Artık o kadar saf o kadar iyimser değilim. Olgunlaşmak mı deniliyor buna? Bence saçmalık. Olgunlaşmak değil, sağa sola kaçmaktan unutmaya başlamaktır insanı insan yapan şeyleri. Ya da insan olmak bu sürecin sonunda ulaşılan bir durumdur. Zaten insan yararlı bir varlık mıdır sanki?

İnsan zararlıdır. İnsanı insan yapan özellikler zararlıdır asıl. Çünkü insanı insan yapan sadece düşünen, konuşan bir canlı olması değil, hisleri olan bir canlı olmasıdır. Çünkü hisler sadece sevgi, aşk, şefkat gibi iyi olduğu aşılanan şeylerden ibaret değildir. Sizi bilmem ama benim için bunu kabul etmek acı geliyor.

Ama şikayetim yok. Ben hep mutlu olmayı dileyen bir insan değilim çünkü. Umarım hep mutlu olmam.

Agresif

Hayat, nasıl bakıyorsan öyledir. Arkadaşların, ebeveynlerin, sevgilin ya da herhangi biri; ona nasıl bakıyorsan öyle görünür gözüne. Severiz biz kusur bulmayı, insanlara hatalı gösteren şekilde bakmayı. Ama kendimize yöneltilirse böyle
bakışlar çok da güzel tornistan ederiz, kıvırırız.

Aslında hayat, nasıl yaşıyorsan öyledir. Ne çok şey var şu yaşadığımız hayatta bir düşünsene. O kadar çok seçenek,o kadar çok ihtimal var ki. Bilmek de unutmak da senin elinde, her şey senin elinde be kardeşim. Tamam bazıları daha yukarıda,bazıları daha dipte başlar yaşamaya. Ama söylesene mesafe katetmek için illa birilerinin bir şey yapması mı gerekir? İlla o koltukta oturup bir şeylerin gerçekleşmesini mi beklemek zorundasın? Bunca sene öğrenemedin mi değerli şeylerin emek istediğini?

Hayat, herkese şans sunar be kardeşim. Hiç suçu başkalarında arama. Bir kere de kendini suçla, de ki hepsi benim eşekliğim. Bir kere de mükemmel olma be arkadaşım. Bir kere de başkası yöneltmeden o bakışı sen yönelt kendine, de ki bir hata var bende. Belki daha farkında olursun, daha iyi bir insan olursun. Belki de çoğunlukla mutlu olmak için mutsuz etmen gereken bir dünyada yaşadığın için daha az lanet edersin. Belki de yüzün biraz daha güler.

Yaşamasını biliyorsan hayat güzeldir. Hiç mızmızlanma mutlu olamıyorum diye, çünkü mutsuzsan bu yine senin yüzündendir.Her zaman seçim senin. Eğer gittikçe aşağı düşüyorsan bil ki bu yine senin yüzündendir.

Eğer her gün insanlar içindekini görmesin diye yüzüne yalandan gülen bir maske yapıştırıyorsan, sen de o sitem ettiğin yalanlardan biri olmuşsundur. Sen mükemmelsin de, sen her şeyi doğru yapıyorsun da diğer insanlar bir bok bilmiyor öyle mi? Hep diğerleri zalim, kötü , yalancı ama sen meleksin adeta değil mi?

He unutmadan sadece senin duyguların var değil mi? Sadece sen aşık olursun, sen hayal kurarsın, sen fedakarlık yaparsın. Başka kimse senin gibi bakmaz hayata, bir sen düşünürsün, bir sen okursun, bir sen farkında olursun her şeyin. Ama mesele kıçını kaldırıp bir şeyler yapmak olduğunda hep tedirgin olursun değil mi? Bir aynaya bak allah aşkına, buna sen de inanıyor musun?

Hayat seni hiçbir şeye zorlamaz. Seni zorlayan bir şey veya biri varsa o yine sendedir, kendindir. Bu yüzden kalk o koltuktan, gizlendiğin köşeden. Herkesin bir hikayesi vardır, ya sen yazarsın onu ya da başkaları senin yerine yazar. Bari
hikayen, senin olsun. Bir gözün açık gitme sonsuzluğa karışırken. Çünkü inan bana asıl pişmanlığı o zaman tadarsın.