Ortaya Karışık

Sadece yazmak istiyorum. Daha yazacak bir konu bile bulamadım oysaki. Derdimi en iyi bu şekilde anlattığımdandır belki bu yazma isteği. Bir arkadaşa dert yanmaya benzemiyor çünkü yazmak. Herkesten önce kendine anlatmaktır yazmak. Duygularını herkesten önce kendinle paylaşırsın çünkü yazdığında. Asıl önemli olan da bu değil mi zaten? Herkesin düştüğü bir hata değil midir kendine açılamamak?
Çoğu zaman bir çözüm için dilenir insan başkalarından. Ama bilse ki çözümü sadece içinde bulunduğu durumu görmekle elde edebileceğini, böyle olur muydu sizce dünya? Birçok şeyi değiştirmez miydi bu bakış açısı? Her ne kadar böyle konuşsam da aynı hataya ben de düşüyorum. Kendi meselelerimde objektif olmakta zorlanıyorum çoğu zaman. Davranmamam gerektiği gibi davranıyorum. Ve bunun tek sebebi sahip olduğum duygular. Kimilerine göre zayıflık olsa da bu duygular, aslında insan olmamızın en büyük getirisidir. Bunlara sırt çevirmek saçmalıktır.
Şu kısa hayatımda her tür insanı tanıdım diyemem. Ama az şey de görmedim. Ve gördüğüm bir insan tipi de kendini duygusuz kılmaya çalışanlardı. Genellikle büyük acılar çekmiş olurdu bu insanlar. Ya ailesinden muzdaripti ya eski sevgilisinden ya da onu sırtından vuran arkadaşlarından. Bir daha aynı yarayı almamak için kapatır kendini bu insanlar. Kendilerini mutsuzluktan korudukları gibi mutlu olmaktan da yoksun kılarlar. Ama hayat bunun için fazla kısa değil mi sizce? İnsan acıdan neden korkar ki? Acı da hayatın bir parçasıdır ve acı çekmeden kimse gerçek mutluluğu tadamaz benim görüşümü soracak olursanız. Acı çektiğinde fark etmese de yaşadığını hisseder insan. Çünkü hayatta mutluluktan havalarda uçabilmek olduğu gibi kederden yerin dibine girmek, sürünmek de vardır. Ve çoğu insan fark etmez bu acıların ne kadar gerekli olduğunu. Onlara göre acı olmadan hayat çok daha mükemmel olacaktır. Ama bu da dediğim gibi safsatadan ibarettir. Hani bir şarkıda da geçer ya “ ama olsun, acılar adam eder adamı”. Hayatımda duyduğum en esaslı sözlerden biridir bu. Acılar değil midir insanı olgunlaştıran? Belki bazı şeyleri götürür sizden. Saflığınızı, çocukluğunuzu elinizden alır acımasızca. Bir daha o çocuksu mutluluğu yaşayamazsınız belki. O tozpembe hayat birden darmaduman olur gözünüzün önünde. Ama bir yandan da daha farkında olursunuz hayatın. Daha anlamlı gelir şarkılar, şiirler. Çünkü siz nasıl tattıysanız o acıları, o sanat eserini üretenler de tatmıştır o acı şerbetten. Size hiçbir etkide bulunmayan şarkılar gözünüzde yaşların belirmesine neden olur, önceleri anlamsız gelen o şiirler, bırakın şiirleri bir mısra bile bütün dünyanızı döndürebilecek hale gelir.
Ne kadar acımasızca aslında hayat değil mi? Mutluluğu size sunduğu gibi geri alabiliyor. Sizi göklere çıkardığı gibi yerin dibine sokabiliyor. Ama eğer her yere çakıldıktan sonra kalkmasını biliyorsanız, hayatı yaşanması gerektiği gibi yaşayan insanlardansınız bence. Acıdan kaçmıyor, tersine üstüne gidiyorsanız, hayatı tüm yönleriyle yaşamaya adaysınız demektir. Çünkü siz hayattan kaçanlardan değilsinizdir.
Eğer buraya kadar okuduysanız yazımı, öncelikle teşekkür etmek istiyorum. Söylediklerimi saçma da bulabilirsiniz mantıklı da. Ama unutmayın ki hayat yaşamak içindir. Sakın neden var olduğunuzu unutmayın. Çünkü herkes ağlayarak açsa da gözlerini hayata, mutlu olmaya gelmiştir bu çöplüğe.