Bir kıvılcımla başlar her şey. Küçücük bir an ile hayatımız değişir. Hayattan kopardığımız bir kare ağlatır bazen bizi. Yaşadığımız bütün bu olaylar küçük şeylere dayanır. Yaşarken fark etmediğimiz küçük ayrıntılarda...
Savaşlar bazen dünya üzerinde küçücük bir adamın çabasıyla kazanılır. Bazen aşklar küçük bir göz yaşı damlasıyla yeniden hayat bulur. İleride ünlü bir bilim adamı olacak bir çocuğun hayatını babasının bir anlık bakışı belirler bazen. Yazdığı bir kitapla kitleleri etkileyecek olan o yazarın belki yaşadığı ufacık bir şeydir sebep olan o başarıya. Bazen sadece bir kadın için gerçekleşir onca yıkım ve savaş.
Biz gözümüzü bulutlara uzanan o gökdelenlere dikerken, mutluluk küçücük bir karınca gibi geçer gider ayaklarımızın arasından. Yakalamak cidden zor. Peki mutluluk nedir ki sizce?
Genellikle insanlar mutlu olmak ister. Ama mutluluğun ne olduğunu açıklamak onu istemek kadar kolay değil. Onu elde ettiğini sanmak kolay da gerçekten yakalamak hiç kolay değil. Daha küçük yaşlardan itibaren önümüze koyduğumuz ya da birileri tarafından bizi oyalamak için koyulan o hedeflere ulaşmaya çabalıyoruz. Daha 18 yaşında hayatımızın en "belirleyici" sınavlarından birine giriyoruz. O sınav iyi geçse bile 4-5 sene sonra işsiz bir mezun olmaktan öteye gitmek pek de kolay olmuyor ya o ayrı mesele.
Bu hedefleri gerçekleştirdiğimizde mutlu oluyor muyuz peki? Bence kesinlikle hayır. Çoğu zaman mutlu olmamız gerektiğini düşündüğümüz için mutlu oluyoruz. Bunun farkına bile varmadan başka bir mutluluğun peşinden sürükleniyoruz. Belki de gerçekten mutlu oluyoruz, saçmalayan benim.
Ama nolursa olsun yine peşine düşmek lazım o mutluluğun. Eminim ki hepimizin tatmadığı gerçek bir mutluluk var. Yakaladığımızı zannetsek de aramayı bırakmamak gerek. Çoğu kez tekrarlamış olsam da hayat kısa. Ve bir mutluluk yetmez insana.
ne güzel demişsin
YanıtlaSil