İp Cambazı

Neydik ne olduk. Ne hayaller kurardık geleceğe dair. Kimimiz gerçekleştirdi o hayalleri, kimimiz ellerinin arasından kayıp gitmesini çaresizce izledi. Biz büyüdükçe hayallerimiz de küçülmeye, yitmeye başladı. Daha mantıklı olmaya başladık, daha duygusuz, belki de daha mutsuz. Zaman geçtikçe daha sık dolar oldu kül tablaları, daha kolay görür olduk şişenin dibini.

Belki çocukluktandı belki de gururumuzdandı hatalarımız. Her hatamızın ardından ise bazen ders aldık, bazen çaresizce yığıldık olduğumuz yere. Az üzülmedik değil mi şuncacık hayatımızda? Bir çizgi var ya mutlulukla üzüntü arasında, bir öbür tarafında bir diğer tarafında dolandık durduk. Bense bir sarhoş gibi o çizginin tam üstünde yürüdüm, aklım hep bir taraftaydı. Hep hayaller kurdum gerçekleştiremediğim, ya da gerçekleştirdiğimi sandığım.

Evet. Bir sarhoştan farksızım aslında. Hiçbir zaman ayılamıyorum, hiçbir zaman göremiyorum o çizgiyi. Yalpalaya yalpaya yürüyorum bir ipin üzerinde, sağa düşsem derya deniz, sola düşsem karanlık. Sesler duyuyorum anlamsızca gelen, bazen bir fısıltı bazen bir çığlık. Sanki ben hareket etmiyorum, zaten ne yapacağım belli ya debelenip duruyorum sanki o mavilik için boşu boşuna. Belki de bir kıpırtı göremediğim için bırakamıyorum kendimi o denize. Belki biri çıksa gel dese, elinden tutarım dese gözüm kapalı bırakırdım kendimi.

Bir el almış kalbimi avuçlarının içine, sıktıkça sıkıyor sanki. Bir karar ver diyor o fısıltılar, çığlıklar. Soluduğum hava ciğerlerime yapışıyor, sigaram bile ihanet ediyor bana. Dumanı ağzımda uyuşturuyor beni, atla gitsin diyor. Atla git şu karanlığa diyor, o denizler senin için değil boşuna hayal kurma diyor. Sol elimde karanlığa doğru ağırlığını veriyor, senin yerin orası diyor. Kayıtsızca, belki de içimden hak vererek izliyorum olanları. Zaten gece olmuş, ay bile küsüp gitmiş bana. Her yer karanlığa gömülmek üzere.

Oysa ne kadar da aydınlıktı her yer o ipe adımımı attığımda. O ipin ne anlama geldiğini bile bilmediğim günler ne de güzeldi. Şimdi ise zaten zayıflamış olan ışıklar gittikçe sönmeye başlıyor. Bedenim hissizleşiyor gittikçe. Fısıltılar kayboluyor, artık yürümüyorum bile belki de. Yavaş yavaş bırakıyorum kendimi, hiç dermanı kalmamış, bitmiş bir adam gibi. Rüzgar yüzüme çarpıyor, gittikçe hızlanıyorum ama onu bile hissetmiyorum sanki. Sağa mı düştüm sola mı düştüm? En ufak bir fikrim bile yok. Bir yanda dalgaların sesi, bir yanda o keskin karanlığın sessizliği. Gittikçe kararıyor dünya, sanki hiç var olmamışım gibi yok oluyor artık. Bir kesinliğe belirsizce gidiyorum, avuçlarımda birkaç hayal kırıntısı. Ufak da olsa biraz umudum, belki bir şans daha yakalarım belli mi olur?